ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙΑ.ΠΩΣ ΝΑ ΕΠΩΦΕΛΟΥΜΑΣΤΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ!

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2011 10:31 μμ |

Τι κάνει το στρείδι για να κατασκευάσει ένα μαργαριτάρι.

373872_128264917282059_123702664404951_147299_633628777_n.jpg

Στην αρχή πέφτει μέσα στο όστρακο ένας κόκκος άμμου κι αυτός ο κόκκος είναι μία δυσκολία για το στρείδι που το ερεθίζει.

Α λέει, πως θα απαλλαχτώ από αυτή τη δυσκολία.

Με πληγώνει, με πονάει, τι να κάνω;

Και να που αρχίζει να σκέφτεται,... μέχρι την ημέρα που θα καταλάβει ότι ποτέ δεν θα καταφέρει να βγάλει από μέσα του αυτόν τον κόκκο άμμου, αλλά μπορεί να τον σκεπάσει με τρόπο ώστε να γίνει λείος, γυαλιστερός και βελούδινος.
 
Και όταν πετύχει, γίνεται ευτυχισμένο, και λέει

''Α! Νίκησα μια δυσκολία''

Χιλιάδες χρόνια τώρα, το μαργαριτοφόρο στρείδι διδάσκει την ανθρωπότητα, οι άνθρωποι όμως δεν κατάλαβαν το μάθημα.

Και ποιο είναι αυτό το μάθημα;

Ότι αν καταφέρουμε και περιβάλλουμε τις δυσκολίες μας και ότι άλλο μας στεναχωρεί, με μία φωτεινή, απαλή, ιριδόχρωμη ύλη, θα έχουμε απίστευτα πλούτη.

Να τι πρέπει να καταλάβετε

Λοιπόν στο εξής, αντί να παραπονιέστε και να βασανίζεστε χωρίς να κάνετε τίποτα, να εργάζεστε και να εκκρίνετε αυτή την ειδική ύλη
που μπορεί να περιβάλλει τις δυσκολίες σας.

Οταν βρεθείτε μπροστά σε ένα οδυνηρό γεγονός, ένα ανυπόφορο πρόσωπο, χαρείτε λέγοντας:

''Θεέ μου τί τύχη, ακόμη ένα
ς κόκκος άμμου, να η προοπτική για ένα μαργαριτάρι!''

Αν καταλάβατε αυτή την εικόνα του μαργαριτοφόρου στρειδιού

θα έχετε Εργασία για όλη σας τη ζωη.


Η ΜΥΓΑ ΚΑΙ Η ΜΕΛΙΣΣΑ- Γέροντας Παΐσιος

Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2011 12:48 πμ |

.Ρωτήσαμε μια μέρα τον Γέροντα για το εξής πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε:

«Γέροντα, μας λέτε συνέχεια να έχουμε καλό λογισμό, θα σας πούμε όμως, μία περίπτωση, για να δούμε τι μας συμβουλεύετε να απαντούμε. 

Έρχονται μερικοί άνθρωποι και μας λένε:
Ο τάδε ιερέας παίρνει πολλά λεφτά από... τα μυστήρια, ο δείνα καπνίζει πολλά τσιγάρα και πηγαίνει στα καφενεία, ο άλλος λένε πως είναι ανήθικος και γενικά βγάζουν ένα δριμύ κατηγορητήριο εναντίον των κληρικών και μάλιστα παρουσιάζουν μαζί κι αποδείξεις των όσων λένε. 

Σ' αυτούς τους ανθρώπους τι μπορούμε να λέμε;»
Τότε, ο Γέροντας άρχισε να μας λέει: 
«Γνώρισα εκ πείρας ότι σ' αυτή τη ζωή οι άνθρωποι είναι χωρισμένοι σε δύο κατηγορίες. 

Τρίτη δεν υπάρχει ή στη μία θα είναι η στην άλλη.
Η μία, λοιπόν, κατηγορία των ανθρώπων μοιάζει με τη μύγα. ΜΥΓΕΣ.jpg
Η μύγα έχει την εξής ιδιότητα: να πηγαίνει πάντα και να κάθεται σε ότι βρώμικο υπάρχει. 

Για παράδειγμα, αν ένα περιβόλι είναι γεμάτο λουλούδια, που ευωδιάζουν, και σε μία άκρη του περιβολιού κάποιο ζώο έχει κάνει μία ακαθαρσία, τότε μια μύγα, πετώντας μέσα σ' αυτό το πανέμορφο περιβόλι, θα πετάξει πάνω από όλα τα άνθη και σε κανένα δεν θα καθίσει. 

Μόνο όταν δει την ακαθαρσία, τότε αμέσως θα κατέβει και θα καθίσει πάνω σ' αυτήν και θα αρχίσει να την ανασκαλεύει, αναπαυόμενη στη δυσωδία που προκαλείται από το ανακάτεμα αυτό και δε θα ξεκολλά από εκεί. 

Αν τώρα έπιανες μια μύγα, και αυτή μπορούσε να μιλήσει και τη ρωτούσες να σου πει μήπως ξέρει αν πουθενά υπάρχουν τριαντάφυλλα, τότε εκείνη θα απαντούσε πως δε γνωρίζει καν τι είναι αυτά. 

Εγώ, θα σου πει, ξέρω πως υπάρχουν σκουπίδια, τουαλέτες, ακαθαρσίες ζώων, μαγειρεία, βρωμιές.

 Η μία λοιπόν μερίδα των ανθρώπων μοιάζει με τη μύγα.

 Είναι η κατηγορία των ανθρώπων που έχει μάθει πάντα να σκέφτεται και να
ψάχνει να βρει ότι κακό υπάρχει, αγνοώντας και μη θέλοντας ποτέ να σταθεί στο καλό.
MELISSES.jpgΗ άλλη κατηγορία των ανθρώπων μοιάζει με τη μέλισσα. 
Η ιδιότητα της μέλισσας είναι να βρίσκει και να κάθεται σε ότι καλό και γλυκό υπάρχει. 

Ας πούμε, για παράδειγμα, πως σε μία αίθουσα, που είναι γεμάτη ακαθαρσίες έχει κάποιος τοποθετήσει σε μία γωνιά ένα λουκούμι. 

Αν φέρουμε εκεί μία μέλισσα, εκείνη θα πετάξει και δεν θα καθίσει πουθενά έως ότου βρει το λουκούμι και μόνον εκεί θα σταθεί.
Αν πιάσεις τώρα τη μέλισσα και τη ρωτήσεις που υπάρχουν σκουπίδια, αυτή θα σου πει ότι δε γνωρίζει, θα σου πει εκεί υπάρχουν γαρδένιες, εκεί τριανταφυλλιές, εκεί θυμάρι, εκεί μέλι, εκεί ζάχαρη, εκεί λουκούμια και γενικά θα είναι γνώστης όλων των καλών και θα έχει παντελή άγνοια όλων των κακών. 

Αυτή είναι η δεύτερη ομάδα, των ανθρώπων εκείνων που έχουν καλούς λογισμούς και σκέπτονται και βλέπουν τα καλά.
Όταν σ' ένα δρόμο βρεθούν να περπατούν δύο άνθρωποι, οι οποίοι ανήκουν στις

3 hhhhhhhhh.jpg

 δύο αυτές κατηγορίες, τότε φτάνοντας στο σημείο εκείνο όπου ένας τρίτος έκανε την «ανάγκη» του, ο άνθρωπος της πρώτης κατηγορίας, θα πάρει ένα ξύλο και θ' αρχίσει να σκαλίζει τις ακαθαρσίες. 

Όταν, όμως περάσει ο άλλος, της δεύτερης κατηγορίας, που μοιάζει με τη μέλισσα, προσπαθεί να βρει τρόπο να τις σκεπάσει με χώμα και με μία πλάκα, για να μην αισθανθούν και οι άλλοι περαστικοί τη δυσωδία αυτή, που προέρχεται από τις βρωμιές».
Και κατέληξε ο Γέροντας:
«Εγώ σε όσους έρχονται και μου κατηγορούν τους άλλους και με δυσκολεύουν τους λέω αυτό το παράδειγμα και τους υποδεικνύω να διαλέξουν σε ποιά κατηγορία θέλουν να βρίσκονται και αναλόγως να ψάξουν να βρουν και τους ανάλογους ανθρώπους της κατηγορίας τους»..

 


ΘΑ΄ΜΑΙ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ ΣΥΝΕΧΕΙΑ....

Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2011 11:19 μμ |

...Δεν έχουμε νιώσει αγαπημένοι του Θεού.

Αν νιώθαμε διαρκώς το χάδι, το άγγιγμα του Χριστού στην δική μας την καρδιά ...;

the_good_shepherd[1].jpg

Φαντάσου τώρα νοερά την καρδιά σου, σαν ένα σχήμα, να την κρατάει ο Χριστός μέσα στα χέρια του, ή να 'χει ο Χριστός τα χέρια Του μέσα σου και να αγγίζει την καρδιά σου, συνέχεια..

Και να τη χαϊδεύει, και να τη χαϊδεύει απαλά, και να σου λέει:

"Εγώ είμαι εδώ, εγώ είμαι εδώ, εγώ σ' αγαπάω, εγώ σε δέχομαι, εγώ σου λέω ότι έχεις αξία γιατί εγώ σου δίνω αξία, γιατί εγώ σε έχω πλάσει, γιατί εγώ σε φροντίζω, διότι εγώ τώρα έχω την καλύτερη διάθεση να σε κρατάω στη ζωή, να σου δίνω τα καλυτέρα δώρα που σου δίνω, και είμαι δίπλα σου, συνέχεια, συνέχεια, συνέχεια, συνέχεια".

Όταν αυτό το νιώθεις απ' το Χριστό, και νιώθεις ότι είσαι αγαπημένος άνθρωπος, αγαπημένο πλάσμα του Χριστού, είσαι τόσο πολύ χορτάτος, τόσο πολύ γεμάτη είναι η ψυχή σου με το δοχείο αυτό της καρδιά σου ξεχειλίζει, και μετά δε σε ενδιαφέρει να σου δώσουν άλλη για να γεμίσει η καρδιά σου από αγάπη.

Είναι ήδη γεμάτη!

Οπότε, όταν σου δίνουν, λες ευχαριστώ πάρα πολύ και χαίρεσαι την αδελφική αγάπη, την κοινότητα με τους άλλους, την κοινή ζωή, το κοινό βλέμμα της ζεστασιάς, το φιλί του άλλου, την αγκαλιά, τα χαίρεσαι όλα αυτά, γιατί είσαι άνθρωπος.

Αλλά, έχεις την καταπληκτική δυνατότητα, το προνόμιο να μη σε πειράζει κι όταν δε στα δώσουν..

Γιατί έχεις προσηλωμένη την καρδιά σου και το νου σου στη μοναδική αξία που σου δίνει ο Χριστός.

Κι ακούς μέσα σου αυτή τη φωνή του Χριστού που σου λέει:

"Εγώ σ' αγαπώ ...; Σε αγαπώ εγώ, ο πλάστης σου, ο δημιουργός σου".

Ο Θεός που είναι απόλυτα ανιδιοτελής, ο Χριστός που 'χει καθαρή αγάπη, ειλικρίνεια στη σχέση του μαζί μας, που μπορεί να μας σώσει, που μπορεί να μας αναζωογονήσει. Εσύ θες να σε αγαπήσουν άνθρωποι, γιατί είσαι άνθρωπος και δικαίως το θέλεις.

Αλλά μην περιμένεις και πάρα πολλά απ τη δική τους αγάπη, γιατί κάποια στιγμή θα σταματήσει, κάποια στιγμή ο άλλος θα κουραστεί...



απόσπασμα από ομιλία του π.Ανδρέα Κονάνου (www.atheataperasmata.com)


ΜΕ ΓΝΩΡΙΖΩ;

Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2011 10:16 πμ |


Κύριε γνώρισέ μου αυτόν τον άγνωστο.

Ξέρω το όνομά μου, την ηλικία μου, το βάρος μου, το χρώμα των μαλλιών μου, όμως τον εαυτό μου δεν τον γνωρίζω.

7676776.jpg

Αυτός σε μένα τον ίδιο, παραμένει κρυμμένος και άγνωστος.

Εσύ όμως Χριστέ μου, που «εξετάζεις νεφρούς και καρδιές» τον γνωρίζεις.

Εσύ γνωρίζεις κάθε άνθρωπο ερχόμενο εις τον κόσμο, «εκ κοιλίας μητρός αυτού».

Εσύ κρατάς στα πλαστουργικά σου χέρια την φωτογραφία του μυστικού και αγνώστου εαυτού μου, σε όλες τις λεπτομέρειες.

Τι δεν θα έδινα να αποκτήσω αυτή την φωτογραφία Κύριέ μου!

Να την κρατήσω μπροστά στα μάτια μου.

Να δω επίτέλους ποιός είμαι.

Μια μυστική φωνή μου λέει πως δεν θα άντεχα να δω τη φωτογραφία μου αυτή.

Και αν την έβλεπα, πως δεν θα μπορούσα να αναγνωρίσω τον εαυτό μου.

Γι'αυτό Κύριε είμαι ευχαριστημένος που Εσύ, γεμάτος αγάπη για μένα, κρατάς αποκλειστικά δική σου την φωτογραφία του πραγματικού εαυτού μου.

Γιατί ξέρω πως Εσύ θα δουλέψεις μέσα μου για να αποκαταστήσεις την πραγματική εικόνα του εαυτού μου και να την παρουσιάσεις μη έχουσα σπίλο ή ρυτίδα αλλά ίνα αγία και άμωμος.

Κύριε θέλω να σου δώσω την δυνατότητα να επεξεργασθείς μέσα μου τον εαυτό μου.[ ...;]


Εαυτέ μου


Σκάβε βαθειά το πηγάδι της αυτογνωσίας, της αυτομελέτης.

Ερεύνα το θέλημα του Θεού για τη ζωή σου.

Γίνου αναζητητής για βρεις μαργαριτάρια και ψηγμάτων χρυσού από το χρυσορυχείο του λόγου του Θεού (Ματθαίος ικ΄ 44-46)

Σκάβε και άνοιξε το χώρο της υπάρξεώς σου, για να αυξάνονται ποιο πολύ μέσα σου τα αποθέματα της χάριτος του θεού.

Βάλε όλο και ποιο βαθειά μέσα σου «τον θεμέλιον ...;ως έστιν Ιησούς Χριστός» (Α. Κορινθίους 3:2)

Αν θέλεις να ανέβεις «ψηλά», χαμήλωνε, σκάβε.

Σκάβε όλο και ποιο βαθειά.

Άνοιγε Κύριέ μου βαθειά το πηγάδι της αυτογνωσίας και της ταπείνωσης.

Γιατί προσεύχομαι ;

Όχι βέβαια για να απαριθμήσω στον Θεό τις αμαρτίες μου.

Όχι για να καυχηθώ για τα έργα μου.

Όχι για να ικανοποιήσω την συνείδησή μου, ότι δεν παρέλειψα το «καθήκον» της προσευχής.

Όχι για να κατακρίνω τους άλλους «αμαρτωλούς» που συνάντησα στο δρόμο μου.

Ούτε για να αρχίσω ή να τελειώσω «θρησκευτικά» τη μέρα μου.

Αλλά για να ζητήσω από τον πολυεύσπλαχνο Κύριο να καλύψει με το πολύ έλεός του, τα πολλά σφάλματά μου, τα ατελή και ελλιπή έργα μου, την έλλειψη αγάπης και κατανοήσεως των αδελφών μου, τις πολλές αμαρτίες μου.

Για αυτό προσεύχομαι!

Για να ανανεώσω τη συναίσθηση της αμαρτωλότητάς μου, αλλά και την εμπιστοσύνη μου στο έλεός του Θεού.

Και όταν προσεύχομαι να νοιώθω πως είμαι μπροστά στον άγιο Θεό.


Μοναχού Ιωσήφ Γρηγοριάτη*

(1915 - 200Cool


ΕΓΩΙΣΜΟΣ...

Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2011 12:14 πμ |

Κάπου είχα ακούσει ότι εγωισμός σημαίνει μοναξιά και η μοναξιά ίσον θάνατος.


Ο εγωισμός είναι σαν το ελατήριο.

1272889252Gs8xgWg.jpg

Αν αρχίσεις να το πατάς, αυτό μαζεύεται και μικραίνει.


Αν,όμως, κάνεις πως το αφήνεις, αυτό όχι μόνο σηκώνεται, αλλά εκτοξεύεται προς τα πάνω.

Γκρέμισε το φρούριο του εαυτού σου.

Προσπάθησε να είσαι αληθινός, απλός με τους άλλους.


Μην ψάχνεις το πώς και το γιατί...


Αγάπησε τους γύρω σου ανυπόκριτα και αληθινά χωρίς να περιμένεις ανταπόδοση...


Η αγάπη δεν είναι εμπόριο.


Είναι δώσιμο ολοκληρωτικό στο διπλανό σου.


Ο εγωιστής άνθρωπος είναι μίζερος και μόνος.

Ο άνθρωπος που αγαπά δίχως όρια και ανεπιτήδευτα έχει μέσα του απίστευτη Χάρη και τέτοιο φως που προέρχεται από τον ίδιο τον Χριστό που είναι το Φως.

Πατέρας Νεκτάριος

ΤΟ ΡΑΓΙΣΜΕΝΟ ΔΟΧΕΙΟ.

Τετάρτη, 5 Οκτωβρίου 2011 9:48 πμ |

 

Πριν πολλά χρόνια, σε μια 1.jpg         

επαρχεία κάπου στην Κίνα, ζούσε μια ηλικιωμένη γυναίκα η οποία κουβαλούσε καθημερινά νερό απο ένα μακρυνό ρυάκι με δυό μεγάλα δοχεία περάσμενα σε ένα μακρύ ξύλινο κοντάρι το οποίο στήριζε στους

ώμους της.

  Το ένα δοχείο ήταν άψογο και μετέφερε πάντα όλη την ποσότητα νερού που μπορούσε να χωρέσει.

Το άλλο είχε μια ρωγμή και στο τέλος της μακριάς διαδρομής, από το ρυάκι στο σπίτι, έφθανε με τη στάθμη του νερού εώς τη μέση.

Έτσι για δύο ολόκληρα χρόνια η γυναίκα κουβαλούσε καθημερινά μόνο ενάμισι δοχείο νερό στο σπίτι της.

  Φυσικά το τέλειο δοχείο ένοιωθε υπερήφανο που εκπλήρωνε απόλυτα και τέλεια το σκοπό για τον οποίο είχε κατασκευαστεί.

Το ραγισμένο δοχείο ήταν δυστυχισμένο που μόλις και μετά βίας μετέφερε τα μισά απο αυτά που έπρεπε κι ένοιωθε ντροπή για την ατέλεια του.

Ύστερα από δύο χρόνια δεν άντεχε πια την κατάσταση αυτή και αποφάσισε να μιλήσει στην ηλικιωμένη γυναίκα.

"Ντρέπομαι τόσο για τον εαυτό μου και θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη!"

"Μα γιατί;" ρώτησε η γριά. "Για ποιο λόγο νιώθεις ντροπή;"
"Ε, να ! Δύο χρόνια τώρα μεταφέρω μόνο το μισό νερό λόγω της ρωγμής μου και εξαιτίας μου κοπιάζεις άδικα και εσύ!" 

Η γυναίκα χαμογέλασε:

"Παρατήρησες ότι στο μονοπάτι υπάρχουν λουλούδια μόνο στη δική σου πλευρά και όχι στη μεριά του άλλου δοχείου; Πρόσεξα την ατέλειά σου και την εκμεταλλεύτηκα." "Φύτεψα σπόρους στην πλευρά σου και εσύ τους πότιζες. Δύο χρόνια τώρα μαζεύω τα άνθη και τα τοποθετώ το τραπέζι μου.

Αν δεν ήσουν εσύ δεν θα είχα τόση ομορφιά να στολίζει το σπιτικόμου!"
  Βέβαια δεν ήταν η ατέλειά του δοχείου που το έκανε ξεχωριστό αλλά η ιδιαίτερη ικανότητα της ηλικιωμένης γυναίκας να διακρίνει και να χρησιμοποιήσει την αδυναμία του.
Ο καθένας μας έχει τις "ρωγμές" του και τις "αδυναμίες" του, που μπορούν να γίνουν χρήσιμες και να "στολίσουν" τη ζωή μας. Κάθε "ρωγμή" μπορεί να κάνει τη ζωή μας πιο πλούσια και πιο ενδιαφέρουσα, αρκεί κάποιος να μπορέσει να διακρίνει τον τρόπο με τον οποίο η ατέλεια μας αυτή μπορέι να ομορφύνει την ίδιαμαςτηνύπαρξη.
  "Ραγισμένοι" φίλοι, μην ξεχνάτε να σταματάτε στην άκρη του δρόμου και να απολαμβάνετε το άρωμα των λουλουδιών που φυτρώνουν στη μεριά σας.

Αν ο καθένας μας μετέτρεπε σαν την ηλικιωμένη γυναίκα τις ατέλειες του διπλανού του σε κάτι χρήσιμο και όμορφο, σίγουρα ο κόσμος μας θα ήταν καλύτερος.

 


Είναι μεγάλη πλάνη...

Δευτέρα, 12 Σεπτεμβρίου 2011 10:35 πμ |

Είναι μεγάλη πλάνη να νομίζεις 1290145331tHG71Lg.jpg

Ότι με την προσπάθειά σου

Μπορείς να αλλάξεις έναν άνθρωπο.

Ποτέ.

Με τη ζωή σου, μπορεί.

Με την προσπάθεια, με την ομιλία, την αντίθεση

Και όλα αυτά, ποτέ, ή πάρα πολύ σπάνια.

Η αλλαγή, θα γίνει όταν έρθει η ώρα του Θεού.

Εάν εσύ αλλάξεις τον εαυτό σου

Και γίνεις το ζωντανό παράδειγμα αυτού που θέλεις νΌ αλλάξεις

Το ιδεώδες του, και σε δει ευτυχισμένο, τότε θΌ αλλάξει.

Όταν προσεύχεται κανείς για έναν άνθρωπο, αυτό είναι εντάξει.

Αλλά, όταν προσπαθεί να τον αλλάξει, όχι.

Αυτό είναι μόνο στο Χέρι του Θεού.


Γαβριηλίας Μοναχής.


ΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΧΑΡΤΟΝΟΜΙΣΜΑ;

Τρίτη, 30 Αυγούστου 2011 10:35 πμ |

 του Paulo Coelho


Ο Cassan Said Amer λέει μια ιστορία για έναν λέκτορα που ξεκίνησε ένα σεμινάριο

κρατώντας ψηλά ένα εικοσαδόλλαρο και ρωτώντας:

1301232369qhNQ9p3.jpg


- Ποιος θέλει αυτό το εικοσαδόλλαρο


Πολλά χέρια υψώθηκαν, αλλά ο λέκτορας είπε:


- Πριν το δώσω, υπάρχει κάτι που πρέπει να κάνω.


Λυσσασμένα το τσάκισε, και ρώτησε ξανά:


- Ποιος θέλει ακόμα αυτό το χαρτονόμισμα;


Τα χέρια συνέχισαν να είναι υψωμένα.


- Και αν κάνω αυτό;

Το πέταξε στον τοίχο, αφήνοντάς το να πέσει στο πάτωμα,

το κλώτησε, το πάτησε και πάλι σήκωσε το χαρτονόμισμα

-βρώμικο και τσαλακωμένο.

Επανέλαβε την ερώτηση και τα χέρια παρέμειναν υψωμένα.


- Δεν πρέπει
ποτέ να ξεχάσετε αυτήν την σκηνή - είπε ο λέκτορας.

Ό,τι κι αν κάνω με αυτό το χαρτονόμισμα,

θα συνεχίσει να είναι ένα εικοσαδόλλαρο.

Πολλές φορές στις ζωές μας μας τσακίζουν,

μας πατάνε, μας κλωτσάνε, μας κακομεταχειρίζονται, μας προσβάλλουν:

αλλά, παρόλα αυτά, εξακολουθούμε να αξίζουμε το ίδιο.


Ο ΠΟΛΥΤΙΜΟΣ ΛΙΘΟΣ

Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2011 11:05 πμ |

Μια σοφή γυναίκα που ταξίδευε στα βουνά ανακάλυψε τυχαία σε ένα ρέμα έναν πολύτιμο λίθο. 1255073285bjIh3jG.jpg

Κοντοστάθηκε, τον μάζεψε και συνέχισε το δύσκολο ταξίδι της. 
Την επόμενη μέρα συνάντησε έναν  άλλο ταξιδιώτη πεινασμένο και εξαντλημένο. 
Η γυναίκα βλέποντας τον έτσι  ταλαιπωρημένο, αποφάσισε να μοιραστεί μαζί του το φαγητό της. 
Καθώς όμως άνοιξε το σακίδιο της, ο ταξιδιώτης είδε τον πολύτιμο λίθο και εντυπωσιάστηκε. 
Παρακάλεσε  λοιπόν τη γυναίκα να του τον χαρίσει. 
Εκείνη χωρίς δισταγμό ή δεύτερες σκέψεις πήρε τον πολύτιμο λίθο και του τον έδωσε.
   Ο ταξιδιώτης έφυγε ενθουσιασμένος , μακαρίζοντας την καλή του τύχη. 

Αυτός ο λίθος ήταν ανεκτίμητης αξίας και θα τον εξασφάλιζε για το υπόλοιπο της ζωής του.
Κι άρχισε να κάνει σχέδια για το μέλλον του που διαγραφόταν λαμπρό, γεμάτο ανέσεις και πολυτέλειες.
     Μετά από μερικές μέρες όμως επέστρεψε αναζητώντας τη σοφή γυναίκα.
"Σκέφτηκα πολύ αυτές τις μέρες" ομολόγησε μόλις τη βρήκε.

"Ξέρω πόσο πολύτιμος είναι ο λίθος που μου χάρισες. 
Θα μπορούσα με τη βοήθεια του να ζήσω μια  άνετη,  παραμυθένια  ζωή. 
Παρόλα αυτά  δεν τον θέλω. 
Αποφάσισα να στον επιστρέψω με την ελπίδα ότι θα μου δώσεις κάτι άλλο, κάτι πραγματικά  πολύτιμο.
Δώσε μου κάτι που υπάρχει μέσα σου, δώσε μου αυτό που σε έκανε να μου χαρίσεις το λίθο" 
 

Paulo Coelho

ΟΠΟΙΟΣ ΑΓΑΠΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΟΤΕ ΜΟΝΑΞΙΑ !

Κυριακή, 3 Ιουλίου 2011 10:58 πμ |

Όποιος είναι αληθινά ταπεινός δεν έχει κανένα φόβο.

Αυτός που αγαπά το Θεό και το συνάνθρωπο και όταν είναι μόνος δεν είναι μόνος.


1227039890i96crDi.jpg


Ο ταπεινός έχει ασφάλεια, αφοβία, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, πραότητα, αγαθοσύνη, εγκράτεια, ελευθερία, χάρη.


Ένας γνήσιος χριστιανός που αγαπά, προσφέρεται, θυσιάζεται, ζει για τους άλλους, δεν μπορεί να μην είναι ταπεινός.


Ο αληθινά ταπεινός χαίρεται περισσότερο να δίνει παρά να παίρνει.


Δεν έχει απαιτήσεις από τους άλλους.


Τους υπομένει, τους αποδέχεται, τους καλοδέχεται, προσεύχεται γι' αυτούς. Έτσι δεν στενοχωρείται


.Στενοχωρούμεθα με τους άλλους γιατί έχουμε πολλές απαιτήσεις από αυτούς


.Είμαστε αρκετάα υστηροί μαζί τους, ενώ με τον εαυτό μας είμαστε αρκετά επιεικείς.


Θέλουμε μόνο να μας προσέχουν, να μας ακούν, να μας αγαπούν.


Είμαστε φειδωλοί στην προσοχή, στην ακοή, στην αγάπη απέναντι των άλλων.


Αποζητάμε την εκτίμηση, τον έπαινο, το πλήρες ενδιαφέρον των άλλων.


Εμείς όμως είμαστε τσιγγούνηδες σε προσφορά.


Στεναχωριούνται εύκολα οι άνθρωποι, αποθαρρύνονται, απογοητεύονται, θλίβονται και μελαγχολούν, γιατί η πίστη τους δεν είναι θερμή, η εμπιστοσύνη τους στο Θεό είναι χαλαρή κι η ελπίδα τους απομακρυσμένη.


Ο πιστός έχει πληροφορία βεβαιότητος, ενισχύσεως, εμπιστοσύνης και ελπίδος.


Δεν σημαίνει ότι δεν έχει προβλήματα, αλλά τα προβλήματα τα αντιμετωπίζει
ελπιδοφόρα.


Η ελπίδα στον Παντοδύναμο και πανταχού παρόντα Θεό χαρίζει στον πιστό ειρήνη, γαλήνη, ηρεμία, παρηγορία, έλεος.


Η αγιότητα δεν είναι ποτέ αταπείνωτη, υποκριτική, εγωκεντρική, αφιλάδελφη και απομονωμένη.


Οι άγιοι δεν πιστεύουν στον εαυτό τους και στα έργα τους αλλά ελπίζουν και επικαλούνται
συνεχώς το άπειρο έλεος του Πανάγαθου Θεού.


Οι άγιοι παρακινούν κι εμάς τους αμαρτωλούς να συγκινηθούμε και να συνετισθούμε από τα παραδείγματα των μεγάλων αμαρτωλών που μετανόησαν και έγιναν άγιοι..


(Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Η εύλαλη σιωπή, Εκδ. Εν πλώ, σ. 56-58. (Αποσπάσματα).


ΟΙ ΘΥΣΑΥΡΟΙ ΤΟΥ ΧΙΟΝΙΟΥ.

Πέμπτη, 19 Μαΐου 2011 11:03 πμ |


Ο Κέπλερ ήταν ο πρώτος που παρατήρησε πως οι νιφάδες του χιονιού έχουν έξι πλευρές.

Δε γνώριζε, βέβαια, πως η κάθε μια τους είναι διαφορετική από τις άλλες.

12371036695mCpaZs.jpg

Πράγματι, η νιφάδα σχηματίζεται από συνένωση μορίων νερού.

Με τα 1018 μόρια νερού που περιέχει, λοιπόν, οι δυνατοί συνδυασμοί τοποθέτησης των μορίων ξεπερνούν σε αριθμό τη φαντασία μας.

Υπολογίζοντας στατιστικά, καμία από τις νιφάδες που έχουν πέσει πάνω στη φλούδα της γης μας δεν έχει το ίδιο ακριβώς σχήμα με κάποια άλλη.

Κι αν μια νιφάδα ζυγίζει μόνο ένα εκατομμυριοστό του γραμμαρίου, τότε πάλι με υπολογισμούς θεωρείτε πως η μάζα του χιονιού που έχει πέσει ανά τις χιλιετίες πάνω στη γη πενήντα φορές μεγαλύτερη από τη μάζα της.

Πόσο αξιοπερίεργο!.

Θα σχολιάσουν κάποιοι.

Πόσο αξιοθαύμαστο!.

Θα πουν κάποιοι άλλοι.

Πόσο δυνατές μαρτυρίες της δημιουργίας του ζωντανού Θεού, θα πουν κάποιοι τρίτοι.

Όλοι μένουν εκστατικοί μπροστά στα θαύματα του Κυρίου, μα λίγοι αναγνωρίζουν, λιγότεροι ευχαριστούν και ακόμη λιγότεροι παραδίδουν τη ζωή τους στον άπειρο Θεό.

Στο Θεό που μας διεκδικεί, γιατί με μεράκι μας έπλασε, δεν είπε κι έγινε για τον άνθρωπο, μα έσκυψε και πήρε λάσπη και φύσηξε το Πνεύμα Του πάνω σ'αυτόν.

Στον Θεό , που με απόλυτη τελειότητα έφτιαξε τους μηχανισμούς και τους νόμους  του σύμπαντος και μας έβαλε μέσα σε αυτό.

Πέρα από το θαυμασμό για την υπέροχη φύση που μας περιβάλει, αξίζει να αναζητήσουμε τον Μοναδικό, τον Αγιο Κύριο.

Να γνωριστούμε προσωπικά μαζι Του, να γονατίσει η καρδιάμας στο Γολγοθά, να γίνουμε οι λυτρωμένοι του Ιησού Χριστού, οι μαθητές, οι φίλοι του.

 

 

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ, ΜΕΡΑ ΑΓΑΠΗΣ



Ευλογείτε. (Ένα κείμενο που πρέπει να διαβάσουμε όλοι!)

Κυριακή, 15 Μαΐου 2011 12:57 πμ |

Ευλογείτε.


alt

Πόσες φορές έτυχε να νιώσουμε θαυμασμό κοιτάζοντας το μεγαλείο της φύσης! Πόσες φορές απολαύσαμε ένα ηλιοβασίλεμα, μια εξαίσια μουσική, ένα νόστιμο φαγητό, ή μια απλή όμορφη ανθρώπινη στιγμή! Πώς ανταποκριθήκαμε στο αίσθημα αυτό της ικανοποίησης; Πώς αντιδράσαμε στην απόλαυση της στιγμής αυτής;

Δίπλα σου βλέπεις ένα παιδί να κοιτάζει με λαχτάρα ένα γλυφιτζούρι, αλλά είναι φανερό ότι δεν έχει χρήματα για να το αγοράσει. Κι εσύ έχεις πρόχειρα κάτι ψιλά. Το φωνάζεις λοιπόν, και του αγοράζεις το αντικείμενο του πόθου του. Αυτό, όλο χαρά, το παίρνει, και το βλέπεις να το απολαμβάνει χαρούμενο. Η δική σου ανταμοιβή είναι η δική του χαρά.Όμως, πώς άραγε θα σου φαινόταν, αν έφευγε από δίπλα σου, και δεν σου έλεγεένα απλό: "ευχαριστώ";

Αν δεν σου έριχνε ούτε καν μια ματιά, αλλά ...;
...; σου γύριζε την πλάτη και έφευγε αφοσιωμένο στο δώρο που ΕΣΥ του αγόρασες;

Ένας φτωχός βρίσκεται έξω από την πόρτα σου. Πεινάει και κρυώνει.

Τον καλείς, του δίνεις να φάει, του προσφέρεις ρούχα και ζεστασιά, και τον βλέπεις να τα απολαμβάνει με χαρά.

Ναι, εσύ νιώθεις καλά με αυτό που έκανες.

Όμως, πώς θα ένιωθες, αν δεν άκουγες από τα χείλη του ούτε ένα ευχαριστώ;

Αν τον έβλεπες να σου γυρίζει την πλάτη και να φεύγει σαν να μην υπήρχες;

Το παιδί σου τρώει απέναντί σου στο οικογενειακό τραπέζι.

Βλέπεις ότι θέλει να πιάσει το αλάτι, που όμως είναι μακριά του και δεν φτάνει.

Του το δίνεις, κι εκείνο το παίρνει και κάνει τη δουλειά του, χωρίς να πει τίποτα. Και του λες:

-Τα ευγενικά παιδιά λένε: "Ευχαριστώ!"

Ναι, στα παιδιά μας ξέρουμε να κάνουμε μαθήματα ευγένειας.

Και ξέρουμε καλά την απογοήτευση βλέποντας την αχαριστία κάποιου που ευεργετήσαμε. ΕΜΕΙΣ όμως, πώς συμπεριφερόμαστε απέναντι στον Μεγάλο Ευεργέτη μας τον Θεό;

Κάποτε ο Ιησούς Χριστός,

" ...;ενώ έμπαινε σε κάποια κωμόπολη, τον συνάντησαν δέκα άνθρωποι λεπροί, οι οποίοι στάθηκαν από μακριά· κι αυτοί ύψωσαν φωνή, λέγοντας: ΄΄Ιησού, επιστάτη, ελέησέ μας΄΄.

Και όταν τους είδε είπε:

΄΄Πηγαίνετε και δείξτε τον εαυτό σας στους ιερείς΄΄. Και ενώ πορεύονταν, καθαρίστηκαν.

Ένας, όμως, απ' αυτούς, βλέποντας ότι γιατρεύτηκε, επέστρεψε με δυνατή φωνή δοξάζοντας τον Θεό.

Και έπεσε με το πρόσωπο στα πόδια του, ευχαριστώντας τον· κι αυτός ήταν Σαμαρείτης.

Και ο Ιησούς, αποκρινόμενος, είπε:

΄΄Δεν καθαρίστηκαν οι δέκα; Οι άλλοι εννιά πού είναι; Δεν βρέθηκαν άλλοι να επιστρέψουν για να δοξάσουν τον Θεό, παρά μονάχα αυτός ο αλλογενής;΄΄

Και του είπε: ΄΄Σήκω, πήγαινε· η πίστη σου σε έσωσε΄΄." (Λουκάς 17/ιζ: 12-19).

Δες ότι ο Χριστός, έκανε μεν την ευεργεσία του και στους δέκα, χωρίς να περιμένει ευχαριστίες. Όμως δες επίσης πόσο εκτίμησε αυτό το "ευχαριστώ" του ενός!

Δες τι του είπε: "Η πίστη σου σε έσωσε". Και εκτός από τη θεραπεία, για ένα "ευχαριστώ", του έδωσε και ΣΩΤΗΡΙΑ!

Καθημερινά, δεχόμαστε αμέτρητες ευεργεσίες από τον Θεό.

Κάθε στιγμή, το κάθε τι καλό γύρω μας είναι δικό Του δώρο.

Η ίδια η ζωή μας! Άραγε, ΕΜΕΙΣ, θυμόμαστε να Τον ευχαριστήσουμε;

Ο λεπρός, γύρισε πίσω για να το κάνει.

Εμείς, σηκώσαμε έτσι απλά τα μάτια μας στον ουρανό, να πούμε από μέσα μας ένα: "Ευχαριστώ";

Ή συμπεριφερόμαστε στον Μεγάλο Ευεργέτη μας σαν να μην υπάρχει;

Βέβαια, είναι τόσες οι ευεργεσίες, που μόνο με αδιάλειπτη προσευχή είναι δυνατόν να ευχαριστούμε τον Θεό για όλα.

Όμως υπάρχουν στιγμές, που αυτή η ευγνωμοσύνη μπορεί να γίνει δυνατότερη. Στιγμές που νιώθουμε την ανάγκη να πούμε ένα: "Ευχαριστώ".

Στιγμές που θα φαινόταν αγένεια να μην το κάνουμε!

Άραγε, πόση ευγνωμοσύνη νιώθουμε για το καθημερινό μας φαγητό; Θυμόμαστε να προσευχηθούμε πριν το βάλουμε στο στόμα μας; Μήπως το τρώμε χωρίς μια λέξη στον Θεό, και του γυρίζουμε την πλάτη σαν τον αγνώμονα φτωχό στο παράδειγμα της αρχής αυτού του άρθρου; Ή μήπως η προσευχή μας στο φαγητό έγινε μια συνήθεια - παπαγαλία, και δεν θυμόμαστε καν αν προσευχηθήκαμε, ενώ δοκιμάζουμε τις πρώτες μπουκιές;


Πότε για τελευταία φορά είπες ένα "ευχαριστώ" στον ουρανό, μυρίζοντας το όμορφο άρωμα ενός λουλουδιού;

PINK LOTUS Pictures, Images and Photos

Πότε βλέποντας ένα χαριτωμένο ζωάκι να κάνει τα καμώματά του, ευχαρίστησες τον Σχεδιαστή του;

 

alt

Πότε ευχαρίστησες τον καταπληκτικό αυτόν Καλλιτέχνη, θαυμάζοντας τον υπέροχο φυσικό πίνακα ενός πολύχρωμου ηλιοβασιλέματος;

sunrise Pictures, Images and Photos

Πότε προσευχήθηκες σ' Αυτόν, να τον ευχαριστήσεις για τις στιγμές αγάπης που πέρασες το βράδι με το σύντροφό σου, μέσω του έρωτα που Αυτός δημιούργησε;

City Walk Hug Pictures, Images and Photos

Πότε ακούγοντας μια μελωδία, ένιωσες την καρδιά σου γεμάτη ευγνωμοσύνη για τον δημιουργό του ήχου και της ακοής;

alt

Πότε τον ευχαρίστησες, βλέποντας τους ηλικιωμένους γονείς σου, που σε αξίωσε να τους έχεις ακόμα μαζί σου στη ζωή;

Silhouette mother Pictures, Images and Photos

Πότε καμαρώνοντας τα παιδιά σου, Τον ευχαρίστησες για την ευλογία Του στην οικογένειά σου;

alt

Πότε η δροσιά από το απαλό αεράκι σε έκανε ανατριχιάζοντας να Τον ευχαριστήσεις με όλες σου τις αισθήσεις, επειδή νιώθεις γύρω σου τον κόσμο Του;

alt

Λόγοι αμέτρητοι, ευεργεσίες χωρίς τέλος, στιγμές ευχαριστίας μικρές και μεγάλες, σπουδαίες και απλές. Όμως πόσο τις αντιλαμβανόμαστε;

Πόσο τις εκτιμούμε; Πόσο ευχαριστούμε Αυτόν που μας χαρίζει απλόχερα τα πάντα;

Πριν από λίγο, απολαμβάνοντας στο ραδιόφωνο μια μελωδία που μου άρεσε πολύ, ένιωσα την ανάγκη να ευχαριστήσω Εκείνον που με αξίωσε να ζω και να απολαμβάνω τη δική Του κτίση.

Τοτε σκέφτηκα ότι δεν είμαι πάντα τόσο ευγενικός, και ότι θα' πρεπε να είμαι πιο ευγνώμων στον Θεό μου.

Και θέλησα να μοιρασθώ μαζί σας αυτές τις σκέψεις.

Ευλογείτε!


Γ.Κ.


Πηγή: http://www.oodegr.com/


Ίσως…σήμερα

Παρασκευή, 13 Μαΐου 2011 7:23 μμ |

Δια τούτο και σεις γίνεσθε έτοιμοι διότι καθ'ήν ώραν δεν στοχάζεσθε, έρχεται ο Υιός του ανθρώπου ...;

                                       Ματθαίος κδ' 44

Ίσως ...;σήμερα

Στην όχθη μιας όμορφης λίμνης ήταν χτισμένη μια βίλα με  ένα θαυμάσιο κήπο τριγύρω της

altΤο σπίτι το περιποιόταν ένα ζευγάρι: ο άντρας ήταν

κηπουρός και η γυναίκα οικονόμος.

Οι ιδιοκτήτες έλειπαν για πολλά χρόνια σε ξένη χώρα.

Ένας φίλος του ζευγαριού τους επισκέφτηκε κάποια μέρα κι έμεινε λίγες μέρες μαζί τους.

Καθώς ο κηπουρός τον ξεναγούσε ένα πρωί στον κήπο, ο ξένος παρατήρησε πως όλα ήταν περιποιημένα και τέλεια.
<<Μοιάζει σαν να περιμένεις τον κύριο σου να'ρθει αύριο κιόλας>>, είπε ο φίλος του.
<<Λείπει πολλά χρόνια το αφεντικό>>, απάντησε ο κηπουρός.
<<Ο μως εμείς περιποιούμαστε το σπίτι, ώστεόταν έρθει να είναι όλα τέλεια.Ποιος ξέρει,αν δεν έρθει αναπάντεχα σήμερα;>>
Όσοι φοβούνται και τρομάζουν στη σκέψη του δεύτερου ερχομού του Κυρίου Ιησού Χριστού, είναι γιατί δεν τον περιμένπουν, δεν έχουν κάνει τίποτα για να ετοιμαστούν, δεν ασχολούνται με τις υποθέσεις της Βασιλείας Του, παρά μόνο ερασιτεχνικά και όποτε τους περισεύει όρεξη και χρόνος.
Το βασικότερο:δεν Τον έχουν σαν Κύριο, έστω κι αν τον αποκαλούν έτσι.
Θέλουν να είναι οι ίδιοι κύριοι του εαυτού τους, να αποφασίζουν και να ενεργούν από μόνοι τους, να ασχολούνται με ότι οι ίδιοι νομίζουν.
Αφησαν τον κήπος της καρδιάς τους να γεμίσει αγκάθια και τσουκνίδες, που έχουν πνίξει το σπόρο του Θεού, και πώς να εμφανιστούν τώρα μπροστά Του με τέτοια χάλια;
Αν Τον αγαπάς, αν λαχταράς να τον συναντήσεις, με χαρά ετοιμάζεσαι να και τον περιμένεις μέρα τη μέρα: ίσως σήμερα ...;ίσως τώρα ...;Αμήν

Κύριε μου, να ζω την κάθε μου ημέρα σαν να ήταν σήμερα που θα ερχόσουν να με πάρεις, να με βρεις έτοιμο, καθαρό, υπάκουο, πρόθυμο.
Φύλαξέ με από τημ αναβολή, από την απροθυμία, το συμβιβασμό, από την πονηρή καρδιά.


ΘΑ ΗΘΕΛΕΣ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΝΑ ΣΕ ΕΚΠΡΟΣΩΠΗΣΕΙ ΕΚΕΙ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΟΠΩΣ ΤΟΝ ΕΚΠΡΟΣΩΠΕΙΣ ΕΣΥ ΕΔΩ ΚΑΤΩ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ;



ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΕΙΣΑΙ!

Τετάρτη, 4 Μαΐου 2011 9:58 πμ |

Σας λέγω ότι ούτω θέλει είσθαι χαρά εν τω ουρανό δια έναν αμαρτωλό μετανοούντα,μάλλον παρά δια ενενηκονταεννέα δικαίους,οίτινες δε έχουσι χρείαν μετανείας.

.                    .                   .                          .                         .                           .                   .Λουκάς ιε' 7


Ετσι όπως είσαι!


Ενας καλλιτέχνης ήθελε να ζωγραφίσει έναν πίνακα του ασώτου γιού, όπως περιγράφεται στο  Ευαγγέλιο κατά Λουκα ιε' 11-32.

Βρήκε στο δρόμο έναν ταλαιπωρημένο ζητιάνο και του ζήτησε να έρθει την επόμενη στο ατελιέ του για μοντέλο.

Ο νεαρός λοιπόν εμφανίστηκε την επόμενη μέρα καθαρός και ξυρισμένος.

altΜόλις τον είδε ο καλλιτέχνης, απογοητευμένος του είπε: <<Τι κρίμα! Δεν μπορώ να σε χρησιμοποιήσω τώρα, έτσι όπως είσαι!>>

Ο Θεός μας ζητάει να έρθουμε σ' Αυτόν όπως είμαστε.

Να παραδεχτούμε ότι είμαστε αμαρτωλοί, που αξίζουμε τη δίκαιη κρίση Του.

Αυτό είναι ταπεινωτικό για μας, που θα θέλαμε να παρουσιαστούμε φτιασιδωμένοι και καθαροί, ηθικοί και καλοί άνθρωποι.

Αλλά αν θέλουμε να λάβουμε τη συγχώρηση που εξασφάλισε ο Χριστός για μας στον Σταυρό, δεν μπορούμε να παριστάνουμε τους δίκαιους.

Οι αμαρτωλοί είναι οι μόνοι άνθρωποι στον κόσμο που μπορούν να σωθούν!

Οι Φαρισαίοι την εποχή του Χριστού νόμιζαν πως ο Θεός θα τους δεχόταν, επειδή ήταν καθαροί.

Ετσι, όταν είδαν τον Ιησού να συντρώγει με κακόφημους και αμαρτωλούς ανθρώπους, δυσανασχέτησαν.

Ο Κύριος κατάλαβε τι γινόταν στις καρδιές τους και τους είπε ότι ήρθε να καλέσει αμαρτωλούς εις μετάνοια.

Οι δίκαιοι αυτοί που μόνοι τους δικαιώνουν τον εαυτό τους, δεν χρειάζονται τον Σωτήρα, δεν είναι για αυτούς η σωτηρία Του.

Ετσι χτύπησε την αυτοδικαίωσή τους.

Είχαν ανάγκη να παραδεχτούν την την αμαρτία τους και να μην κρύβονται πίσω από ένα θρησκευτικό μανδύα τύπων και κανόνων.

Η αγκαλιά του Πατέρα είναι ανοιχτή γιατον αμαρτωλό που μετανοεί, για τον άσωτο γιο που επιστρέφει!


ΓΕΡΟΝΤΙΣΑ ΓΑΒΛΗΛΙΑ ειπε...

Παρασκευή, 15 Απριλίου 2011 1:03 μμ |

Τα πιο αγαπητα προσωπα μπορει να χρησιμοποιησει ο διαβολος για να μπερδεψει εκεινον που θελει να κανει έναν αγωνα για να βρεθει κοντα στο θεο

 

Το παιδι δεν ανοικει ουτε στο πατερα ουτε στη μητερα, ανοικει στο Θεό

2373003460015913979yqeuzz_fs.jpg

 

Eιναι  κηδεμονια του πατερα και της μητερας, προς το παιδι, δεν είναι πραγματικα δικο

τους, γιατι είναι του θεου και δεν εχουν το δικαιωμα να το κανουν στο δικο τους το μοντελο

''ΘΕΛΩ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΑΥΤΟ,ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ ΚΥΡΙΕ ...;''

 

Τα παιδια είναι όλα το ιδιο, εως τη στιγμη που θα ερθουν οι γονεις να τους βαλουν ορισμενα ...;συνορα.

 

Ετυχε μια φορα στη ζωη μου, να βγω εξω με ένα παιδακι,πολυς πλουσιας μητερας και

πατερα,και κατεβεναμε το δρομακι και υστερα συναντησαμε ένα φτωχο παιδι και πηγα

να δωσω κατι

,''α! μη δινεται κυρια, σας παρακαλω,

μη δινεται σ'αυτό το παιδι γιατι είναι κακο

παιδι, γι'αυτό είναι ζητιανος''


Όταν μια μητερα, τολμησεινα πει κατι τετοιο για ένα συνανθρωπο στο παιδακι της,

διαστρευλωνει τη ψυχη του,εκεινη τη στιγμη πλαθει ένα παιδακι.

 

ΝΑ ΣΕΒΟΜΑΣΤΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΚΗΔΕΜΟΝΙΑ

ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΔΩΣΕ Ο ΘΕΟΣ

ΚΑΙ ΝΑ ΣΕΒΟΜΑΣΤΕ

ΤΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ

 

Ενας μικρος γεννιεται και μπορει να θελει να γινει χτιστης, όχι να τον κανεις και καλα δικηγορο


Τα παιδια μετα θελουν να αντιδρασουν, πανε να ξεσκλαβωθουν και γινινται πιο μεγαλοι σκλαβοι

 

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ, ΣΙΩΠΗ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ,

ΘΕΛΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ


ΓΕΡΟΝΤΙΣΑς ΓΑΒΡΗΛΙΑς


ΤΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙ ΚΑΙ Ο ΚΑΚΤΟΣ...

Δευτέρα, 11 Απριλίου 2011 12:55 πμ |

Μια φορά κάποιος ζήτησε απ' το Θεό


ένα λουλούδι ...;λουλουδι μικρο.jpg







                 ... και μια πεταλούδα.

πεταλουδα μικρη.jpg









 Ο Θεός όμως αντί γι' αυτά του έδωσε...



                                                                                                       ΚΑΚΤΟΣ.jpgένα κάκτο ...;


                                


 

ΚΑΜΠΙΑ.jpg





  
...;και μια κάμπια.







Αυτό στεναχώρησε τον άνθρωπο, δεν μπόρεσε να καταλάβει γιατί δεν πήρε αυτό που ζήτησε.

 

Είπε μέσα του, λοιπόν ο Θεός έχει να νοιαστεί για τόσους ανθρώπους ...;

Και αποφάσισε να μην ζητήσει εξηγήσεις.

 

Μετά από λίγο καιρό πήγε να κοιτάξει αυτά που του είχαν δοθεί και τα 'χε ξεχάσει.

Προς έκπληξή του, απ' τον αγκαθωτό και άσχημο κάκτο



                                     ΛΟΥΛΟΥΔΙ ΚΑΚΤΟΥ 2.jpg


είχε φυτρώσει ένα όμορφο λουλούδι.





Και η άσχημη κάμπια είχε μεταμορφωθεί


ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ.jpgσε μια υπέροχη πεταλούδα.




 




 

Ο ΘΕΟΣ τα κάνει πάντα όλα σωστά!

Ο τρόπος που ενεργεί είναι ΠΑΝΤΑ ο καλύτερος, ακόμα κι αν σε μας φαίνεται λανθασμένος.

Αν ζήτησες από το Θεό κάτι και πήρες κάτι διαφορετικό, δείξε Του ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ.

 

Μπορείς να είσαι σίγουρος πως Αυτός θα σου δίνει πάντα αυτό που χρειάζεσαι τη κατάλληλη στιγμή.

 

Αυτό που θέλεις ...;

...; δεν είναι πάντα κι αυτό που χρειάζεσαι!

 

 

Το ΑΓΚΑΘΙ του σήμερα...

Είναι το ΛΟΥΛΟΥΔΙ του αύριο!

 

 

Ο Θεός να μας έχει καλά!

 


ΣΤΗ ΣΤΕΝΑΧΩΡΙΑ...

Κυριακή, 10 Απριλίου 2011 12:04 πμ |

Ο μοναδικός επιζών ενός μαυαγίου βρέθηκε μόνος του σε ένα ακατοίκητο νησί.

ΝΑΥΑΓΟΣ.jpg

Κάθε μέρα αγνάντευε στον ορίζοντα ελπίζοντας να έρθει απο κάπου βοήθεια

Από σανίδες έφτιαξε μια καλύβα.

Μια μέρα φωτιά και καπνοί έζωσαν τη καλύβα του.

 Δεν πρόλαβε να σώσει τίποτα.

Εχασε τα πάντα.

Γεμάτος θλίψη και οργή φώναξε "Θεέ, γιατι το έκανες;"

Την επόμενη ξύπνησε από το θόρυβο ενός πλοίου.

 Είχε σωθεί.

 "Πως με βρήκατε;" ρώτησε

"Μα είδαμε το σήμα που έκανες με τον καπνό", του απάντησαν.

 Ακόμα και οταν πονάω και υποφέρω ο Θεος εργάζεται.

Τα γεγονότα που ζω ίσως είναι το "σήμα καπνού", με το οποίο ο Θεός θέλει να μου

δείξει το έλεός Του!!!


Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΜΟΛΥΒΙΟΥ

Παρασκευή, 8 Απριλίου 2011 11:55 πμ |


Το παιδί κοιτούσε τη γιαγιά του που έγραφε ένα γράμμα. Κάποια στιγμή τη ρώτησε;


- Γράφεις μια ιστορία που συνέβη σε εμάς;

ΜΟΛΥΒΙ 1.jpgaltaltalt

Και μήπως είναι μια ιστορία για μένα;


Η γιαγιά σταμάτησε να γράφει, χαμογέλασε και είπε στον εγγονό της:


- Όντως γράφω για σένα.

 Ωστόσο, αυτό που είναι πιο σημαντικό κι από τις λέξεις είναι το μολύβι που χρησιμοποιώ.

Θα ήθελα, όταν μεγαλώσεις, να γίνεις σαν κι αυτό.


Το παιδί, περίεργο, κοιταξε το μολύβι και δεν είδε τίποτα το ιδιαίτερο.


- Αφού είναι το ίδιο με όλα τα μολύβια που έχω δει στη ζωή μου!


- Όλα εξαρτώνται από τον τρόπο τον οποίο βλέπεις τα πράγματα.

Το μολύβι έχει πέντε ιδιότητες, τις οποίες αν καταφέρεις να διατηρήσεις, θα είσαι πάντα ένας άνθρωπος που θα βρίσκεται σε αρμονία με τον κόσμο.


Πρώτη ιδιότητα
: Μπορείς να κάνεις μεγάλα πράγματα, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάς ποτέ ότι υπάρχει ένα Χέρι το οποίο καθοδηγεί τα βήματά σου. Αυτό το χέρι το λέμε "Θεό" και Εκείνος πρέπει να σε καθοδηγεί πάντα σύμφωνα με το θέλημά Του.


ΜΟΛΥΒΙ 2.jpgΔεύτερη ιδιότητα: Πότε-πότε πρέπει να σταματάω να γράφω και να χρησιμοποιώ την ξύστρα. Αυτό κάνει το μολύβι να υποφέρει λίγο, αλλά στο τέλος είναι πιο μυτερό. Έτσι, μάθε να υπομένεις ορισμένες δοκιμασίες γιατί θα σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο.


Τρίτη ιδιότητα: Το μολύβι μας επιτρέπει πάντα να χρησιμοποιούμε γόμα για να σβύνουμε τα λάθη.

Κατάλαβε ότι το να διορθώνουμε κάτι που κάναμε δεν είναι απαραίτητα κακό, αλλά σημαντικό για να παραμένουμε στο δρόμο του δικαίου.


Τέταρτη ιδιότητα: Αυτό που έχει στην ουσία σημασία στο μολύβι δεν είναι το ξύλο ή το εξωτερικό του σχήμα, αλλά ο γραφίτης που περιέχει.

Έτσι, να φροντίζεις πάντα αυτό που συμβαίνει μέσα σου.


Τέλος,
η πέμπτη ιδιότητα του μολυβιού: Αφήνει πάντα ένα σημάδι. Έτσι, λοιπόν, να ξέρεις ότι ό,τι κάνεις στη ζωή σου θα αφήσει ίχνη και να προσπαθείς να έχεις επίγνωση της κάθε σου πράξης.

 




ΜΙΑ ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ!!

Πέμπτη, 7 Απριλίου 2011 9:01 πμ |

Είμαι μια μαργαρίτα σε ένα λιβάδι με μαργαρίτες... Αλλά μέσα σε τόσες άλλες... είναι αδύνατο να προσέξει κανείς την ομορφιά μου. ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ.jpg

Ένας άγγελος άκουσε τι σκεφτόταν η μαργαρίτα και σχολίασε:

Μα είσαι τόσο όμορφη...

Θέλω να είμαι μοναδική...

Για να μην ακούει παράπονα ο άγγελος, τη μετέφερε στην παραλία μιας πόλης... Μέρες μετά επισκέφτηκε την περιοχή ένας δημοτικός σύμβουλος, με τον κηπουρό για να την αναπλάσουν.

Δεν έχει τίποτα ενδιαφέρον εδώ... σκάψτε το χώμα και φυτέψτε παντού γεράνια.

Μισό λεπτό ούρλιαξε η μαργαρίτα... θα με σκοτώσετε...


ΜΑΡΓΑΡΙΤΕΣ.jpg Αν υπήρχαν κι άλλες σαν κι εσένα, θα μπορούσαμε να φτιάξουμε ένα ωραίο παρτέρι...

Απάντησε ο δημοτικός σύμβουλος:

Είναι αδύνατον όμως να βρεθούν μαργαρίτες εδώ γύρω και εσύ μόνη σου δεν κάνεις έναν κήπο...


Αμέσως μετά ξερίζωσε τη μαργαρίτα...! 

 

''paulo coelho''


ΒΑΡΙΑ ΦΟΡΤΙΑ

Δευτέρα, 4 Απριλίου 2011 10:00 πμ |

Έλθετε προς με, πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, κα'γω αναπαύσω ημάς.     .     .       .        .        .     .      .                      Ματθαίος ια' 28  

                    

Η ζωή του ανθρώπου στη γη είναι έτσι δομημένη, ώστε ο κάθε ένας μας να πρέπει να σηκώνει βάρη.

12468164434fdW3TH.jpg

Κάποιος, κουβαλούσε τα βάρη των δύο οικογενειών που έφτιαξε, με χωριστά παιδιά σε κάθε μια, καθώς και μιας τρίτης που είχε στα σκαριά!

Είχε επίσης το βάρος της επιχείρησης που διηύθυνε και τις υποχρεώσεις  των φιλόδοξων ανοιγμάτων, για να τη δει να προοδεύει.

Είχε να διοικεί ανθρώπους που δεν κρατούσαν το λόγο τους, να συνεργάζεται με τοκογλύφους, να καλύπτει επιταγές τρέχοντας την τελευταία στιγμή.

<<Ε, λοιπόν, δεν είμαι και Άτλας>>, έφτασε να φωνάζει καταβεβλημένος.

Δεν είμαστε Άτλαντες, δεν μπορούμε να σηκώσουμε τον κόσμο όλο στις πλάτες μας.

Και κυρίως όχι τα βάρη που μόνοι μας φορτωθήκαμε μέσα στην αμαρτία μας.

Είμαστε φτιαγμένοι από το Θεό για να κουβαλάμε το βάρος της ημέρας, και αυτό χωρίς μέριμνα και περιττή ανησυχία.

Τα βάρη μας είναι για να τα ρίξουμε επάνω στον Ιησού Χριστό.

Για να σηκώσει Εκείνος το φορτίο, να αναλάβει Εκείνος το πρόβλημα, το θέμα, τις περιστάσεις, την υγεία, το πένθος, την ιδιαίτερη ανάγκη.

Εκείνος που πήρε στους άγιους ώμους Του το φορτίο της αμαρτίας μας και το πλήρωσε με το αίμα Του, σίγουρα μπορεί να σηκώσει κάθε βάρος μας.

Είναι ώρα να ξεφορτωθούμε, να ξεκουραστούμε.

Να ακουμπήσουμε στον Ιησού Χριστό.

Να εμπιστευτούμε πως θα νοιαστεί Εκείνος για μας.

Να πάρουμε στα χέρια μας το Λόγο Του και να σκύψουμε σ'αυτόν με πνεύμα υπακοής, γιατί πολλά από τα φορτία μας θα γλυτώσουμε, αν κάνουμε όσα Εκείνος μας λέει.

Και για όσα Εκείνος μας εμπιστευθεί να σηκώσουμε, θα μας δώσει την αντίστοιχη χάρη και δύναμη και ακόμη περισσότερη!



Κύριε μου, φύλαξέ με από του να φορτώνομαι μόνος μου όσα ποτέ δε θέλησες για μένα και δίνε μου πίστη και δύναμη, να σηκώνω αυτά που Εσύ θέλεις.

 


 

Η ΑΓΑΠΗ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΕΟ

ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΑΣ

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ

 

 


H ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.

Πέμπτη, 31 Μαρτίου 2011 10:30 πμ |

Ένας άνθρωπος, αρκετά πιστός, είχε βρει μια σύντομη προσευχή - κραυγή προς τον Θεό.jesus-christ-pics-1118.jpg

Όταν περνούσε από μεγάλες δυσκολίες ή ένιωθε αδύναμος και έτοιμος να καταρεύσει, έστρεφε τα μάτια του προς τον Θεό και Του φώναζε: <<Κύριε! Η περιουσία Σου κινδυνεύει!>>

Έχει ο Θεός περιουσία;

Έχει.

Όλους εκείνους που τους εξαγόρασε με πολύτιμο αίμα του Αγαπημένου Του Υιού πάνω στο σταυρό.

Από ποιον τους εξαγόρασε;

Από την εξουσία του σκοταδιού, από τη σκλαβιά της αμαρτίας , από τα χέρια του  πονηρού εχθρού της ψυχής μας, το διάβολο.

Είναι δικοί Του, γιατί Τον θέλησαν για Κύριο τους, μίσησαν το παλιό τους αφεντικό και Του ζήτησαν με όλη τους την ψυχή να τους ελευθερώσει.

Είναι οι λυτρωμένοι Του, τα παιδιά Του τα αγαπημένα, κι όταν αυτοί βρίσκονται σε κίνδυνο ή σε πόνο, ο Θεός στέκει άγρυπνος φύλακας, για να περιφρουρήσει την περιουσία Του, ακούραστος Πατέρας, για να προφυλάξει τα παιδιά Του, ισχυρός Κύριος για να στερεώσει τους αγαπημένους Του.

Πολλοί είναι εκείνοι που επικαλούνται τη βοήθεια του Θεού, μόνον όταν βρίσκονται σε ανάγκη.

Δεν έχει αντίρρηση ο Θεός να τους τη δώσει, και το κάνει.

Όμως αυτό δεν ωφελεί, γιατί την άλλη στιγμή τον ξεχνούν και καταγίνονται με τα δικά τους, σαν και πρώτα.

Κι έτσι δεν τον γνωρίζουν προσωπικά, δεν επωφελούνται από την αιώνια Σωτηρία Του.

Αυτό που πραγματικά αξίζει είναι να τον κάνεις Κύριο σου, να σε λυτρώσει, να Του ανήκεις.

Από τώρα και για πάντα.

 

 

 

ΟΤΑΝ ΜΑΣ ΠΑΡΗΓΟΡΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΝΙΩΘΟΥΜΕ ΑΝΕΤΑ

ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΗΓΟΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ

ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ.

 

 


ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΙ

Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2011 11:29 πμ |

Ένας ευσεβής γιατρός είχε μεγάλη διάθεση να βοηθάει τους φτωχούς ασθενείς του.st09.jpg

Έτσι, όταν επρόκειτο για κανένα φτωχό άνθρωπο, ο γιατρός στο κάτω μέρος του χαρτιού που έγραφε πόσα χρωστούσε ο άνθρωπος, σημείωνε με κόκκινο μελάνι: Διαγράφεται  το χρέος - είναι πολύ φτωχός.

Κάποτε πέθανε ο γιατρός αυτός και η χήρα του, που είχε  τελείως διαφορετικό χαραχτήρα από τον άντρα της, άρχισε να κάνει μηνύσεις στους αρρώστους που χρωστούσαν και να τους στέλνει στα δικαστήρια.

Οι δικαστές όμως ρωτούσαν ποιος είχε γράψει  το <<ΔΙΑΓΡΑΦΕΤΑΙ>> κι όταν εκείνη  ομολογούσε πως ήταν ο άντρας της που το είχε γράψει, οι δικαστές έλεγαν ότι, αφού ο δικαιούχος είχε χαρίσει τα χρέη, τότε οι χρεώστες ήταν ελεύθεροι.

Το μεγάλο μας χρέος απέναντι του Πατέρα Θεού, το χρέος της αποστασίας μας, της αμαρτίας μας, δε μας το χάρισε, αλλά το πλήρωσε στη θέση μας ο Ιησούς Χριστός, ο Υιός του  Θεού ο ίδιος.

Από τη στιγμή που μετανοημένοι και ταπεινωμένοι το δεχτήκαμε με πίστη, το χρέος μας διαγράφηκε.

Και δεν έχει τώρα κανένα δικαίωμα ο εχθρός της ψυχής μας να έρχεται κάθε τόσο να μας κατακρίνει για το παρελθόν μας.

Ο Θεός μας βλέπει δικαιωμένους μέσα στο Χριστό , αφού 'εχουμε γίνει ένα μαζί Του με την πίστη και την υπακοή μας σ'Αυτόν.

Καιρός πια να πάψουμε κι εμείς οι ίδιοι να ασχολούμαστε  μ'αυτά συνεχώς και να προχωρίσουμε πλέον στη καινούρια λυτρωμένη ζωή μαζί Του!

Και όλη αυτή η ευγνωμοσύνη μας αν μετατραπεί σε άγια ζωή, έμπρακτη ευχαριστία ενώπιον του Θεού.

 

Κύριε μου, κανένας δεν θα μπορούσε να διαγράψει το χρέος των αμαρτιών μου, εάν ο Ιησους δεν πλήρωνε, δεν το εξοφλούσε μέχρι τέλους.

Είναι θαύμα της χάρης και του ελέους Σου που τώρα είμαι δίκαιος και πλυμένος μποστά στα μάτια Σου.


Η ΧΑΡΑ ΤΟΥ ΑΠΛΟΥ ΨΑΡΑ.

Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2011 12:13 πμ |

Ένας πλούσιος βιομήχανος, που με πολλούς κόπους είχε πλουτίσει, κατέβηκε μια μέρα στη παραλία για βόλτα και είδε ένα ψαρά να κάθεται και να ρεμβάζει δίπλα στη βαρκούλα του.

<<Γιατί δεν ψαρεύεις;>> τον ρώτησε.


Thalassa & Louloudi.jpg
<<Γιατί έπιασα αρκετά ψάρια για σήμερα>>.

<<Γιατί δεν πιάνεις πιο πολλά από όσα χρειάζεσαι;>> ξαναρώτησε ο πλούσιος.

<<Και τι θα  τά'κανα;>>

<<Θα κέρδιζες περισσότερα χρήματα, και έτσι θα αγόραζες μια καλύτερη βάρκα, που θα πήγαινε πιο βαθιά και θα έπιανε περισσότερα ψάρια.
Θα μπορούσες επίσης να αγοράσεις καλύτερης ποιότητας δίχτια, που να πιάναν περισσότερα, και να βγάλεις πιο  πολλά χρήματα.
Έτσι θα είχες σύντομα ένα δικό σου στόλο από βάρκες και θα ήσουν πλούσιος όπως εγώ.>>

<<Και τότε τι θα έκανα;>> ρώτησε με αφέλεια ο ψαράς.

<<Θα καθόσουν και θα χαιρόσουν τη ζωή σου>>, είπε ο βιομήχανος.

<<Και τώρα τι νομίζεις ότι κάνω;>> απάντησε ο ψαράς κοιτάζοντας με ρεμβασμό τη θάλασσα.

Το άγχος του κινηγητού της καθημερινής εξέλιξης, μας έχει ροκανίσει όλη τη χαρά και την ειρήνη μας.

Ποιος αλήθεια μας σπρώχνει σε αυτούς τους ξέφρενους ρυθμούς δουλειάς και μέριμνας;
Μήπως είναι ώρα να σταθούμε, να ξελαχανιάσουμε και σαν τον πρώην δαιμονιζόμενο των Γαδαρηνών να κάτσουμε ήρεμα και μυαλωμένα στα πόδια του Χριστού, να ανασάνουμε και να συνέλθουμε κοντά Του;
Θα κερδίσουμε πολλά, περισσότερα από ο'τι τρέχοντας για τον πλούτο.


Κύριε μου, γέμισε τη μέρα μου, την καρδιά μου με τις απλές, αγνές χαρές του δικού Σου θελήματος και φύλαξεέ με από τις παγίδες και τα ψέματα του εχθρού μο, που μου κλέβει το χρονο.


ΤΙ ΝΑ ΖΗΤΑΜΕ...

Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2011 1:09 μμ |

Να ζητάμε στην προσευχή μόνο τη σωτηρία της ψυχής μας.


alt

Δεν είπε ο Κύριος:


  «Ζητείτε δε πρώτον την Βασιλείαν του Θεού... και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν»;  

Εύκολα, ευκολότατα ο Χριστός μπορεί να μας δώσει ό,τι επιθυμούμε.

 Και κοιτάξτε το μυστικό.

Το μυστικό είναι να μην το έχετε στο νου σας καθόλου να ζητήσετε το συγκεκριμένο πράγμα.

Το μυστικό είναι να ζητάτε την ένωσή σας με τον Χριστό ανιδιοτελώς, χωρίς να λέτε, «δώσ' μου τούτο, εκείνο...».

Είναι αρκετό να λέμε, «Κύριε Ιησού, ελέησόν με».

Δεν χρειάζεται ο Θεός ενημέρωση από μας για τις διάφορες ανάγκες μας.

Εκείνος τα γνωρίζει όλα ασυγκρίτως καλύτερα από εμάς και μας παρέχει την αγάπη Του.

Το θέμα είναι ν' ανταποκριθούμε σ' αυτή την αγάπη με την προσευχή και την τήρηση των εντολών Του.

Να ζητάμε να γίνει το θέλημα του Θεού" αυτό είναι το πιο συμφέρον, το πιο ασφαλές για μας και για όσους προσευχόμαστε.

Ο Χριστός θα μας τα δώσει όλα πλούσια.

Όταν υπάρχει έστω και λίγος εγωισμός, δεν γίνεται τίποτα.     


Γέροντας Πορφύριος



ΠΑΝΤΑ ΤΡΙΤΟΣ...

Παρασκευή, 18 Μαρτίου 2011 11:02 μμ |

Ενός πιτσιρίκου μαθητή, εσωτερικού σε κάποιο σχολείο, είχαν τελειώσει οι διακοπές του και στο τρένο που θα τον έφερνε στο σχολείο ήταν η μητέρα του για να τον αποχαιρετήσει.

Δίπλα του καθόταν ένας άλλος πιτσιρίκος, συμμαθητής του και φίλος του.

ΜΑΝΑ3.jpg
Μόλις το τρένο άρχισε να κυλά στις ράγες, η μητέρα του μικρού άρχισε να φωνάζει δυνατά:<<Και μην ξεχνάς αυτό που σου είπα,να είσαι πάντα τρίτος>>.

<<Ναι μητέρα>>, απάντησε αυτός.

Ο φίλος του και συμμαθητής του απόρησε:
<<Εμένα η μητέρα μου θέλει να είμαι πρώτος.
Πως συμβαίνει η δική σου μητέρα να σου ζητά να είσαι τρίτος;>>.

Τότε αυτόςεξήγησε το νόημα των λόγων της μητέρας του.

<<Τρίτος θέλει να πει, πως πρώτος πρέπει να είναι πάντα ο Θεός, δεύτερος πρέπει να είναι ο πλησίον μου και τρίτος πρέπει να είμαι εγώ.
Βλέπεις η μητέρα του ήταν πιστή χριστιανή>>.

Ο εγωισμός είναι μια κατάρα, που δηλητηριάζει τη ζωή του ανθρώπου, τον κάνει δυστυχισμένο και διαρκώς τον φέρνει σε συγκρούσεις με τους άλλους.

Ο εγωισμός είναι το αντίθετο της αγάπης, είναι η αγάπη μόνο για το άτομό μας, είναι μια διαστρέβλωση του χαραχτήρα, μια παραφροσύνη.

Μόνο όταν η αγάπη του Χριστού πλημμυρίσει την καρδιά μας, μπορούμε να αγαπάμε τον διπλανό μας σαν τον εαυτό μας, να τον νοιαζόμαστε και να τον αναγνωρίζουμε παραμερίζοντας τον εαυτό μας και τα δικά μας.


Κύριε, καθάρισε την καρδιά μου από κάθε υπόλειμμα εγωισμού, υπερηφάνειας, αλαζονείας και κάνε με άνθρωπο απλό, ταπεινό, που να δίνω προτεραιότητα στους άλλους και να τους θεωρώ όλους υπερέχοντας.



ΤΑ ΦΟΥΝΤΟΥΚΙΑ

Τρίτη, 15 Μαρτίου 2011 10:23 μμ |

Όταν ήμουν μικρός, διηγείτε ένας πιστός άνθρωπος,  ήξερα 'ότι του πατέρα μου του άρεσαν πολύ τα φουντούκια.

Δεν τα έβρισκες εύκολα τότε κι έτσι μια μέρα, που βρήκα μερικά, ήμουν πολύ χαρούμενος.

Η πρώτη μου σκέψη ήταν να ζητήσω από τη μητέρα μουνα μου τα σπάσει να τα φάω, αλλάμετά υπερίσχυσε η αγάπη μου για τον πατέρα μου.

alt

Αποφάσισα να τα φυλάξω για εκείνον.

Όταν το βραδάκι γύρισε από τη δουλειά, έτρεξα και του είπα:<<Πατέρα, φύλαξα τα φουντούκια για σένα!>>.

Τα πήρε με πολλή χαρά, αλλά μου φάνηκε παράξενο το ότι δεν έσπασε ούτε ένα για να φάει.

Μετά από τριάντα χρόνια, και αφού είχε πια πεθάνει ο πατέρας μου, έμαθα τι έχει γίνει.

Είχε τόσο πολύ συγκινηθεί από την αγάπη μου, που είχε κρατήσει τα φουντούκια εκείνα σ'ένα κουτί μέσα στο γραφείο του!.

Οι άλλοι εκτιμούν τις μικρές πράξεις αγάπης πολύ περισσότερο από ότι εμείς νομίζουμε.

Συχνά αυτές οι μικρές πράξεις κάνουν τη μεγάλη διαφορά.

Μια μικρή παραχώρηση της θέσης στη σειρά στο ταμείο, μια μικρή υποχώρηση στην οδήγηση σε κάποιο άλλο αυτοκίνητο, που δείχνει να βιάζεται, μια καλημέρα, ένα χαμόγελο,ένα φιλικό νεύμα, ένα ελαφρό άγγιγμα στη πλάτη, όλα αυτά τα μικρά και ασήμαντα είναι που χρωματίζουν χαρούμενα τη μέρα μας.

Ας μη διστάζουμε να εκδηλώσουμε την αγάπη μας στον διπλανό μας, στο παιδί μας, στον ή στην σύζυγο,στον πατέρα και τη μητέρα μας.

Ας μη διστάσουμε να εκδηλώσουμε την αγάπη που ο Χριστός βάζει στην καρδιά μας, στους συναδέλφους , στος γείτονες, στους συγγενείς μας.

Ας μην ξεχνάμε ότι Ο ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ.

Αγάπη που μας έδωσε ότι πολύτιμο είχε:ΤΟ ΓΙΟ ΤΟΥ!

 

Κύριε μου, βάλε τη δική Σου αγάπη στην καρδιάμου και δίδαξέ με με το Πνεύμα Σου το Αγιο πώς να την εκδηλώνω στους γύρω μου, με μικρές, ασήμαντες πράξεις, που μπορεί όμως να είναι τόσα σημαντικές.

 

 

ΟΤΑΝ  ΑΠΑΛΥΝΕΙΣ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΚΑΠΟΙΟΥ

ΞΕΧΝΑΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΣΟΥ


ΑΣ ΡΑΓΙΣΕΙ...ΚΑΙ ΣΥΝΤΟΜΑ...

Παρασκευή, 11 Μαρτίου 2011 8:23 μμ |


alt

Ρώτησε μια φορά ένας άνθρωπος κάποιον ασκητή:



"Γιατί ο Θεός γράφει τους νόμους Του πάνω στις καρδιές μας; 

Γιατί όχι μέσα στις καρδιές μας, εκεί που πραγματικά Τον έχουμε ανάγκη;"

 
Ο ασκητής απάντησε:



"Ποτέ ο Θεός δεν αναγκάζει τους ανθρώπους να Τον έχουν στην καρδιά τους. 

Γράφει τα λόγια Του πάνω στην καρδιά, ώστε όταν αυτή ραγίσει, τότε Εκείνος πέφτει μέσα!"




Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ....

Πέμπτη, 10 Μαρτίου 2011 9:17 πμ |

Η Ντάνη πήγε στο σπίτι μιας φίλης της και έμεινε περισσότερο από ότι σχεδίαζε.1224179249br4W3lu.jpg


Έτσι θα επέστρεφε αργά στο σπίτι μόνη και με τα πόδια.


Δε φοβότανε γιατί ήταν μια μικρή κοινότητα και έμενε λίγα τετράγωνα παρακάτω.


Καθώς περπατούσε στην διάβαση ποδηλάτων η Ντάνη ζήτησε από το Θεό να την κρατήσει ασφαλή από το τυχόν κακό και κίνδυνο.


Όταν έφτασε στο στενό δρομάκι, που ήταν πολύ κοντά στο σπίτι της, αποφάσισε να το διασχύσει.


Όμως, στο μέσο της διαδρομής, αντιλήφθηκε έναν άντρα να στέκεται στο τέρμα λες και την περίμενε.


Ανησύχησε προς στιγμή και άρχισε να προσεύχεται, ζητώντας προστασία από το Θεό.

Αμέσως τότε ένα χαλαρό αίσθημα γαλήνης και ασφάλειας την τύλιξε και ενιωθε λες και κάποιος περπατούσε μαζί της.


Όταν έφτασε στο τέλος του μικρού αυτού δρόμου, πέρασε ακριβώς δίπλα από τον άντρα εκείνον και έφτασε στο σπίτι ασφαλής.


Την επόμενη μέρα, διάβασε στην εφημερίδα ότι ένα νεαρό κορίτσι έπεσε θύμα βιασμού στο ίδιο ακριβώς δρομάκι, μόλις 20 λεπτά μετά από τη στιγμή που έφυγε.


Συγκλονισμένη από την τραγωδία και το γεγονός ότι μπορούσε να ήταν η ίδια σε αυτή τη κακή στιγμή, άρχισε να κλαίει ευχαριστώντας συνάμα τον Κύριο για την ασφάλεια που της παρέσχε.


Κατόπιν για να βοηθήσει αυτή τη νεαρή κοπέλα αποφάσισε να πάει στην αστυνομία.


Ένιωθε πως μπορούσε να αναγνωρίσει τον άντρα αυτόν και έτσι τους είπε την ιστορία.


Ο αστυνόμος την ρώτησε αν ήταν πρόθυμη να κοιτάξει στον κατάλογο και να δει αν μπορούσε να αναγνωρίσει τον άνδρα.


Εκείνη συμφώνησε και σε λίγο προσδιόρισε τον άντρα που είχε δει στο δρομάκι την προηγούμενη νύχτα.


Τελικά με τη βοήθειά της, βρέθηκε ο υπαίτιος εκείνος άντρας ο οποίος και παραδέχτηκε τη πράξη του.


Ο αστυνόμος τότε ευχαρίστησε την Ντάνη για την γενναιότητά της και την ρώτησε αν μπορούσε να κάνει κάτι γι' αυτήν.


Τότε αυτή ζήτησε σαν χάρη να ρωτήσουν τον άντρα ένα πράγμα.


Η Ντάνη ήτανε περίεργη να μάθει γιατί δεν είχε επιτεθεί πρώτα στην ίδια.


Όταν τον ρώτησε ο αστυνομικός, αυτός απάντησε:

 "Επειδή δεν ήταν μόνη,είχε δύο ψηλούς άντρες που περπατούσανε πλάι της".


Εσείς το πιστεύετε ή όχι, αυτό το περιστατικό;


Αν αμφιβάλλετε δεν θα είστε μόνοι.


Αν το πιστεύετε θα είστε από τους ανθρώπους που πραγματικά βοηθιούνται από το Θεό.


O ΦΟΒΟΣ

Τετάρτη, 23 Φεβρουαρίου 2011 9:49 μμ |

Τρομερό είναι το δράμα του σύγχρονου ανθρώπου.

Αν και οι ανέσεις του πολιτισμού μας θα έπρεπε να έχουν απαλλάξει τη σκέψη του από ανησυχίες και φόβους, μπορούμε να πούμε, πως το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει.

Η ζωή του είναι κατάμεστη από κάθε είδους φόβους, που δηλητηριάζουν τις μέρες του και τις νύχτες του, κάνοντάς τον δυστυχισμένο.

 

Είναι τρομερή η κατάσταση του ανθρώπου, που τ1231453316nUJXgk9.jpgον δέρνουν οι φόβοι.

Φόβοι για την υγεία μας, και κάθε πονάκι μεταβάλλεται σε εφιάλτη.

Φόβος για την πολιτική κατάσταση και τις διεθνείς εξελίξεις.

Φόβοι για τις σπουδές των παιδιών.

Φόβοι από την εργασία για την προαγωγή.

Φόβοι μη χάσουμε την κληρονομιά.

Φόβοι ...; φόβοι ...; φόβοι ...;

 

Και ο άνθρωπος αυτός δέρνεται μέσα στους φόβους του, τα νεύρα του σπάνε και πολλές φορές τα καταπραϋντικά δεν φτάνουν και χρειάζεται ψυχίατρος.

Γιατί κάθε μέρα να φαρμακωνόμαστε από τόσους φόβους;

Ποιος φταίει;

 

Δεν μπορεί ο άνθρωπος να κάνει αλλιώς και καλά κάνει και φοβάται, εφόσον δεν έχει Θεό και μόνος του προσπαθεί.

 Είναι η αμοιβή της απιστίας του.

 

Τα πράγματα τελείως αλλάζουν από τη στιγμή που ο άνθρωπος θα γνωρίσει την αγάπη του Θεού και θα εμπιστευθεί απόλυτα σ' Αυτόν.

Τότε τα πάντα αναλαμβάνει ο Θεός και ο άνθρωπος ελεύθερος μπορεί να αναπαύεται στη γεμάτη στοργή αγκαλιά του Θεού.

Τότε θα μπορεί να πει μαζί με τον Δαβίδ:

«Εκ πάντων των φόβων μου με ηλευθέρωσε» (Ψαλμός λδ΄ 4).

 

Είναι μια τόσο θαυμαστή εμπειρία, που πρέπει να τη γνωρίσει κάθε μια ψυχή.

Είναι τόσο απλό και τόσο εύκολο.

Διαφορετικά, μέχρι να φύγουμε από τον κόσμο, θα μας μαστίζουν οι φόβοι και προπαντός ο φόβος του θανάτου και της κρίσης.




ΜΗΝ ΓΕΛΑΤΕ...

Σάββατο, 19 Φεβρουαρίου 2011 8:13 μμ |

ΑΝ ΔΕΝ ΓΕΛΑΕΙ ΟΛΗ Η ΓΕΙΤΟΝΙΑ.


alt

Ένα ποντικάκι κάποτε,παρατηρούσε από την τρυπούλα του τον αγρότη και τη γυναίκα του που ξεδίπλωναν ένα πακέτο.

Τι λιχουδιά άραγε έκρυβε εκείνο το πακέτο;

Αναρωτήθηκε.
Όταν οι δύο αγρότες άνοιξαν το πακέτο, δεν φαντάζεστε πόσο μεγάλο ήταν το σοκ που έπαθε, όταν διαπίστωσε πως επρόκειτο για μια ποντικοπαγίδα!


Τρέχει γρήγορα λοιπόν στον αχυρώνα για να ανακοινώσει το φοβερό νέο!:


-Μια ποντικοπαγίδα μέσα στο σπίτι! Μια ποντικοπαγίδα μέσα στο σπίτι!


Η κότα κακάρισε, έξυσε την πλάτη της και σηκώνοντας το λαιμό της είπε:


"Κύρ Ποντικέ μου, καταλαβαίνω πως αυτό αποτελεί πρόβλημα για σας.

Αλλά δεν βλέπω να έχει καμιά επίπτωση σε μένα!

Δε με ενοχλεί καθόλου εμένα η ποντικοπαγίδα στο σπίτι!"


Το ποντικάκι γύρισε τότε στο γουρούνι και του φώναξε:


"Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι! Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι!"


Το γουρούνι έδειξε συμπόνια αλλά απάντησε:


"Λυπάμαι πολύ κυρ ποντικέ μου, αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο από το να προσευχηθώ.

Να είσαι σίγουρος ότι θα το κάνω.

Θα προσευχηθώ."


Τότε το ποντίκι στράφηκε προς το βόδι και του φώναξε κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου:


"Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι! Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι!"


Και το βόδι απάντησε:


"Κοιτάξτε, κύριε ποντικέ μου, πολύ λυπάμαι για τον κίνδυνο που διατρέχεις, αλλά εμένα η ποντικοπαγίδα το μόνο που μπορεί να μου κάνει, είναι ένα τσιμπηματάκι στο δέρμα μου!"


Έτσι, ο καλός μας ποντικούλης, έφυγε με κατεβασμένο το κεφάλι, περίλυπος και απογοητευμένος γιατί θα έπρεπε ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ, να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο της ποντικοπαγίδας!


Την επόμενη νύχτα, ένας παράξενος θόρυβος, κάτι σαν το θόρυβο που κάνει η ποντικοπαγίδα όταν κλείνει, ξύπνησε τη γυναίκα του αγρότη που έτρεξε να δει τι συνέβη.

Μέσα στη νύχτα όμως, δεν πρόσεξε πως στην παγίδα πιάστηκε από την ουρά ένα φίδι ...;.


Φοβισμένο το φίδι δάγκωσε τη γυναίκα.


Ο άντρας της έτρεξε γρήγορα και την πήγε στο νοσοκομείο.

Αλλοίμονο όμως, την έφερε στο σπίτι με πολύ υψηλό πυρετό.


Ο γιατρός τον συμβούλεψε να της κάνει ζεστές σουπίτσες..


Έτσι ο αγρότης *έσφαξε την κότα* για να κάνει μια καλή κοτόσουπα!


Η γυναίκα όμως πήγαινε από το κακό στο χειρότερο και όλοι οι γείτονες ερχόταν στη φάρμα να βοηθήσουν.


Ο καθένας με τη σειρά τουκαθόταν στο προσκεφάλι της γυναίκας από ένα 8ωρο.
Για να τους ταΐσει όλους αυτούς ο αγρότης αναγκάστηκε να *σφάξει το γουρούνι*.
Τελικά όμως η γυναίκα δε τη γλύτωσε!

Πέθανε!
Στη κηδεία της ήρθε πάρα πολύς κόσμος, γιατί ήταν καλή γυναίκα και την αγαπούσαν όλοι.


Για να φιλοξενήσει όλον αυτόν τον κόσμο ο αγρότης αναγκάστηκε να *σφάξει το βόδι*


Ο κυρ Ποντικός μας, έβλεπε όλο αυτό το πήγαιν'έλα από την τρυπούλα του με πάρα πολύ μεγάλη θλίψη ...; ...;.


ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ :


Χάσαμε την ανθρωπιά μας ...; και ενισχύσαμε τον ατομισμό μας ...;.!


όταν κάποιος δίπλα μας κινδυνεύει, βρισκόμαστε όλοι σε κίνδυνο!


είμαστε όλοι συνεπιβάτες σ'αυτό το πλοίο που λέγεται ζωή!


ο καθένας μας αποτελεί τον κρίκο της ίδιας αλυσίδας!
είμαστε σαν τις ίνες ενός υφάσματος.


Και αν ένα μέρος του υφάσματος χαλάσει, το ύφασμα είναι άχρηστο ...;

.

ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΝ ...;


Εμείς είμαστε τα ποντικάκια..


Εμείς όμως είμαστε και οι κότες..


Εμείς και τα γουρούνια ...;


Εμείς και τα βόδια ...;


ΓΙΑΥΤΟ ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΑΘΟΥΜΕ, ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΠΩΣ ...;


Είναι αδύνατον να γελάμε, αν  δεν γελάει ολόκληρη η γειτονιά ...;




Ο ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ

Πέμπτη, 10 Φεβρουαρίου 2011 1:34 μμ |

Το ελάχιστο θέλησα

                και με τιμώρησαν με το πολύ.

                                          Οδ. Ελυτης.


alt

Προς το απαραίτητο ...;


_Γιώργος Κοκκινάκος


Πολλές φορές είχαμε νοσηλεύσει την Ευτέρπη, στο Ψυ-

χιατρείο Χανίων.

Με την κλούβα των μεταγωγών μετεφέρετο από το Ηράκλειο (αφού έμενε 2-3 νύχτες στο τμήμα μεταγωγών Ηρακλείου) στα Χανιά. 

Μανιοκατάθλιψη ήταν η ψυχιατρική διάγνωση.

Πίσω και πέρα από τη διάγνωση, όμως, έβλεπες μια πανέξυπνη, καλλιεργημένη, ευγενή και με υψηλή αισθητική γυναίκα.

«Πες μου Ευτέρπη, τώρα που φεύγεις στο Ηράκλειο, στο σπίτι σου, πώς τα περνάς» τη ρώτησα, θέλοντας κυρίως να μάθω, πώς θα τα καταφέρνει να ζει κυρίως οικονομικά.

Διότι δεν είχε σύντροφο ούτε παιδιά και ζούσε ολομόναχη.

Καλά τα καταφέρνω γιατρέ μού απαντά. Με τη σύνταξή μου ζω.

Μια σύνταξη του ΟΓΑ έπαιρνε η Ευτέρπη, 230 ευρώ. Αλλά με αυτά κατόρθωνε και ζούσε.

Απορώντας τής ζητώ να μου αναλύσει πώς καταφέρνει και ζει με τόσο λίγα χρήματα. Αρχίζει λοιπόν η Ευτέρπη:

Έχω ένα σπιτάκι ενάμισι δωμάτιο από τη μάνα μου, με μια

κοινή αυλή, όπου βγαίνουν και άλλα σπίτια. Στάζει το χει-

μώνα όταν βρέχει, αλλά βάζω μια αλουμινένια λεκάνη

και πιάνω το νερό. Είναι ωραία γιατρέ. Συντροφιά.

Σαν να ακούω του Θεού την αναπνοή. Δεν μπορώ να φτιάξω καινούργια σκεπή.

Αλλα η συγχωρεμένη η μάνα μου μού έλεγε:

«Αν τα πράγματα δεν έρθουν όπως τα ήθελες, να τα θέλεις όπως σου ήρθαν».

Αυτό κάνω γιατρέ, και είμαι ευχαριστημένη. Καλά, καλά περνώ, μονολογεί. Μόνο τις «μετεκπαιδεύσεις» εδώ μαζί σας, δεν αντέχω!!

Και συνεχίζει η Ευτέρπη την αφήγησή της:

Κάθε μήνα βάζω στην άκρη τα χρήματα που αναλογούν για φως, νερό, τηλέφωνο.

Αυτά θα τα πληρώσω (70 περίπου ευρώ) οπωσδήποτε.

Με τα υπόλοιπα ψωνίζω για φαγητό του μήνα.

Από όλα τρώγω, και ψάρι και κρέας.

Πάω στη λαϊκή τις 2.30 μ.μ. και ψωνίζω σαρδέλες με μισό ευρώ.

Απέπνεε η Ευτέρπη μια αίσθηση σοφής, εσώτερης, αληθινής ικονομίας.

Πέρα από την αριθμητική. Κανείς μας άλλωστε δεν μπορεί να ζήσει με 230 ευρώ.

Αλλά εδώ πρόκειται για μια άσκηση στο λίγο, για μια σπουδή στο απαραίτητο.

Η Ευτέρπη δεν σπαταλά τις κινήσεις της, περίφροντις για τα επουσιώδη.

Δεν βιώνει την ευτυχία ως καταναλωτικό προϊόν της αγοράς αλλά ως πληρότητα
εσωτερικη βιωνει τη δυσκολία ως τρόπο τού υπάρχει στον κοσμο.

Έχει ένα άλλο βλέμμα στον Κόσμο, στην κατανάλωση, στα υλικά αγαθά.

«Άρρωστη» γυναίκα ήταν. Γιατί αν ήταν λογική θα είχε φορτώσει τις κάρτες της με χρέη, με καταναλωτικά δάνεια και με φωνές διαμαρτυρίας για την κακή της ης τύχη.

Ενώ η Ευτερπη ...; αρχόντισσα πραγματική.

Αλλά και αν επρόκειτο για υπουργό Εθνικής Οικονομίας,

 τι θα έκανε;

Θα έπαιρνε δάνεια, θα ανέβαζε το χρέος στα

400 δις ευρώ, και θα έδινε τα χρήματα προς κατανάλωση!!

Αλλά θα ήταν υπουργός, δεν θα ήταν άρρωστος!

Είναι λοιπόν η κρίση οικονομική ή μήπως κυρίως είναι κρίση κουλτούρας;


Η Ευτέρπη ενδεχομένως μπορεί να μας διδάξει ...;

ΟΙ ΛΗΣΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΥΡΗΓΜΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ

Παρασκευή, 4 Φεβρουαρίου 2011 10:39 πμ |

Ένας μοναχός πεζοπορούσε στην έρημο. Στον δρόμο τον συλλαμβάνει μια συμμορία ληστών

Του ζητούν να τους δώσει όλα τα λεφτά που είχε στο πουγκί του.

- Τα λεφτά σου ή τη ζωή σου, του λένε άγρια.                                                                                            

1290308478Cri7fG6.jpg- Δεν έχω ούτε μια πεντάρα επάνω μου, τους απαντά.


Η ματιά του ήταν πολύ γλυκιά και καλοσυνάτη. Τους έκανε εντύπωση, κι' ο αρχηγός τους τον λυπήθηκε.

- Κανονικά θα' πρεπε να σε σκοτώσουμε, του λέει, αφού δεν μας δίνεις τίποτε. Αλλά ίσως έχεις κάτι να μας δώσεις. Κάνε μας ένα κήρυγμα και αν το πετύχεις, θα σ' αφήσουμε να φύγεις. Διαφορετικά ...;.

Ο μοναχός δεν τους χάλασε το χατίρι. Σκέφθηκε λίγο και ύστερα τους είπε:

- Αδελφοί μου, η ζωή σας μοιάζει με τη ζωή του Χριστού. Όπως Εκείνος, έτσι κι' εσείς γεννηθήκατε σ' έναν στάβλο ή κάπου χειρότερα.
Σαν Εκείνον, περάσατε τα νιάτα σας χωρίς να έχετε που να γείρετε το κεφάλι.
Σαν Εκείνον θα πεθάνετε, καρφωμένοι σ' ένα ξύλο, μέσα στους χλευασμούς του όχλου.

Και σαν Εκείνον θα κατεβείτε στον Άδη. Μόνο, που θα μείνετε εκεί, χωρίς ν' αναστηθείτε όπως Αυτός. Είναι η μόνη διαφορά που βλέπω. Μετανοήστε αδελφοί μου τώρα που είναι καιρός. Αυτό σας εύχομαι, για να λείψει κι' αυτή η διαφορά.

Τα λόγια του έπιασαν τόπο στις καρδιές τους. Φιλοτιμήθηκαν να μοιάσουν σε όλα με τον Χριστό.
Κι' άλλαξαν από εκείνη τη στιγμή τη ζωή τους.

ΠΗΓΗ: http://istologio.org/?p=2158


ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΣΗΜΕΡΑ

Δευτέρα, 31 Ιανουαρίου 2011 10:43 μμ |

Ένας χριστιανός βασανιζόταν συχνά από διάφορες μελλοντικές υποθέσεις.
altΑνησυχία του, το τι θα γίνει αύριο, τι θα γίνει μεθαύριο, τι μας περιμένει την επομένη εβδομάδα.
Όλη αυτή η φροντίδα έπνιγε την ψυχή του, πράγμα που τον έκανε πολύ δυστυχή.
Μια νύχτα, ο άνθρωπος αυτός είδε ένα όνειρο.  
Περπατούσε σ' ένα μακρινό δρόμο φορτωμένος με ένα σακκί στην πλάτη.
Το φορτίο του ήταν βαρύ και κάπου στάθηκε να ξαποστάσει.
Μα όταν θέλησε να σηκωθεί για να συνεχίσει το ταξίδι του, αντιλήφθηκε πως ήταν αδύνατο να σηκώσει το σακκίδιό του.
Άνοιξε τότε να δει τι έχει μέσα.

Και τι βλέπει!

Μικρά-μικρά δέματα.

Το ένα έγραφε απ' έξω: "αυτό για αύριο".


Ένα άλλο έγραφε: "αυτό για μεθαύριο".


Το τρίτο έγραφε: "αυτό για σήμερα".


 
Αυτό ήταν ανάλαφρο.


Το σήκωσε με χαρά και συνεχίζοντας το ταξίδι του ξύπνησε.


Το όνειρο αυτό εκφράζει μια τραγική πραγματικότητα.


Η μέριμνα για το αύριο, για το μεθαύριο, για το μετά από μια εβδομάδα, για το μετά από ένα μήνα και ένα χρόνο, γεμίζει τις ψυχές μας με άγχος και ανησυχίες, που μας αφαιρούν την γαλήνη και μας κάνουν το βάρος της ζωής δυσβάστακτο.
Για να μας απαλλάξει ο Κύριός μας απ' αυτές τις εναγώνιες στιγμές είπε εκείνα τα αθάνατα λόγια

"Μη ούν μεριμνήσητε εις την αύριον, η γαρ αύριον μεριμνήσει τα εαυτής, αρκετόν τη ημέρα η κακία αυτής" (Ματθ. 6,34)


Άρθρο του αρχιμ. Κοσμά Λαμπρινού
(απόσπασμα από το βιβλίο του Θ. Θεοφυλάκτου, "Όταν θέλεις να ξεκουράζεσαι" των εκδ. "ΛΥΔΙΑ")

ΤΑ ΤΡΙΑ ΔΕΝΤΡΑ.

Δευτέρα, 31 Ιανουαρίου 2011 3:21 μμ |

Ήταν μια φορά σ΄ ένα δάσος τρία δέντρα. alt

Το καθένα από αυτά είχε για τον εαυτό του έναν οραματισμό.

Το πρώτο επιθυμούσε να αξιωθεί να γίνει κάποια στιγμ
ή ένα πολύτιμο μπαούλο ξυλόγλυπτο, όμορφα σκαλισμένο, που μέσα του θα φυλάσσεται ένας πολύτιμος θησαυρός.

Το δεύτερο δέντρο ήθελε να αξιωνόταν να γίνει στα χέρια ενός καλού ναυπηγού ένα μεγάλο καράβι και όμορφο που θα μετέφερε βασιλιάδες και επίσημα πρόσωπα, που θα έκανε ταξίδια υψηλών
προσώπων.

Το τρίτο δέντρο έλεγε ότι το μόνο που θα ήθελε ήταν να γίνει το πιο ψηλό και πιο δυνατό δέντρο του δάσους, έτσι ώστε οι άνθρωποι, που θα βλέπουν το ύψος του στην κορυφή του λόφου, να σκέπτονται τον ουρανό και τον Θεό.

Όμως πέρασαν τα χρόνια και τα πράγματα εξελίχθηκαν κάπως αλλιώς. 


Πήγαν υλοτόμοι και έκοψαν το πρώτο δέντρο, και ενώ σχεδίαζε και ποθούσε να γίνει όμορφο ξυλόγλυπτο μπαούλο για θησαυρούς, ο ξυλουργός το έκανε δοχείο για την τροφή των ζώων, παχνί για τα άχυρα των ζώων.

 Το δεύτερο δέντρο που ήθελε να γίνει ωραίο καράβι, για να μεταφέρει βασιλιάδες, έγινε ένα μικρό ψαροκάικο, που το είχαν φτωχοί ψαράδες να ψαρεύουν.

Το τρίτο δέντρο που ήθελε να μείνει το ψηλότερο του δάσους, το έκοψε κάποιος ξυλοκόπος και το έβαλε στην αποθήκη του.

Περνούσαν τα χρόνια και τα δέντρα απογοητευμένα από την εξέλιξη των πραγμάτων, ξέχασαν ακόμη και τα όνειρα τους. Όμως κάποια ημέρα ένας άντρας και μια γυναίκα ήλθαν στο στάβλο, που ήταν εκείνο το ξύλινο παχνί με τα άχυρα, και η γυναίκα γέννησε ένα αγοράκι και το τοποθέτησαν στο παχνί που είχε φτιαχτεί από το πρώτο δέντρο. 

 

alt

Ήταν ο Ιωσήφ και η Παναγία Θεοτόκος, οι οποίοι απόθεσαν σε εκείνο το ξύλινο παχνί όχι απλώς διαμάντια και χρυσάφια αλλά τον ίδιο το Θεό, που είχε γίνει άνθρωπος για εμάς.

Έτσι αξιώθηκε αυτό το παχνί, η φάτνη, να δεχτεί μέσα της το θησαυρό των θησαυρών, τον ίδιο τον Θεό.

Στο μικρό ψαροκάικο, που είχε γίνει από το δεύτερο δέντρο, μετά από πολλά χρόνια μπήκαν κάτι ψαράδες μαζί με το δάσκαλο τους , ο οποίος ήταν κουρασμένος και είχε κοιμηθεί. Είχαν ανοιχθεί στην θάλασσα, όταν ξέσπασε μια μεγάλη τρικυμία. 

Πάνω στο φόβο τους οι μικροί ψαράδες, ξύπνησαν τον αρχηγό τους, και εκείνος μόλις είδε την φουρτουνιασμένη θάλασσα, τη διέταξε να ηρεμήσει. Και η θάλασσα ειρήνεψε αμέσως. 

alt

Ήταν ο Χριστός μαζί με τους μαθητές του, στη λίμνη Γεννησαρέτ. 

Έτσι και το δεύτερο δέντρο, που είχε φιλοδοξήσει να γίνει μεγάλο πλοίο που θα μετέφερε υψηλά πρόσωπα και βασιλιάδες, αξιώθηκε να μεταφέρει τον Βασιλέα των Βασιλέων, τον ίδιο τον Χριστό με τους μαθητές Του. 

 


Και το τρίτο δέντρο, που ήταν στην αποθήκη του ξυλουργού, μια ημέρα το πήραν και έκαναν έναν σταυρό, στο οποίο σταύρωσαν τον Χριστό. 

 

 

alt

Έτσι το δέντρο αυτό έγινε πιο ψηλό από ότι είχε επιθυμήσει. Έφθασε στον ουρανό και στον Θεό. 

Έγινε όπως λέμε σε ένα τροπάριο, « ουρανού ισοστάσιο » 

 

Τελικά τα δέντρα της ιστορίας απέκτησαν όχι μόνο αυτό που ήθελαν και ποθούσαν αλλά ασυγκρίτως περισσότερα από αυτά που σχεδίαζαν.

 

Αυτή λοιπόν η απλοϊκή ιστορία έχει για εμάς ένα βαθύ και μεγάλο δίδαγμα: 

ότι όταν κάνουμε όνειρα πρέπει να μην ξεχνούμε ότι αυτό που μας ετοιμάζει ο Θεός είναι προτιμότερο και ωφελιμότερο για τη ζωή μας.

Ας έχουμε λοιπόν πίστη και εμπιστοσύνη στον Θεό.


Μ’ αρέσει η σκέψη πως την ημέρα που γεννιέται κανείς, του χαρίζουν τον κόσμο σαν δώρο γενεθλίων.

Παρασκευή, 21 Ιανουαρίου 2011 9:27 πμ |

alt

Μ' αρέσει η σκέψη πως την ημέρα που γεννιέται κανείς, του χαρίζουν τον κόσμο σαν δώρο γενεθλίων.

Ένα υπέροχο κουτί με εξαίσιες κορδέλες!

 

Μερικοί δεν κάνουν τον κόπο ούτε τις κορδέλες να λύσουν, όχι ν' ανοίξουν το κουτί.

 

Κι όσοι το ανοίγουν περιμένουν να βρουν μέσα μόνο το Θαύμα, την Ομορφιά, την Έκσταση. 


Ξαφνιάζονται που υπάρχει στη Ζωή και ο Πόνος και η Απελπισία, η Μοναξιά και η Σύγχυση. 

 

Κι όμως είναι όλα μέρος της Ζωής. 

Δεν ξέρω για σας όμως εγώ δεν θέλω να χάσω τη ζωή. 


Θέλω να μάθω το κάθε πραγματάκι που έχει μέσα το κουτί.

 

Αυτό το μικρό κουτί λέγεται Πόνος

Τι να κάνουμε, δικό μου είναι κι αυτό, θ ανοίξω λοιπόν τον Πόνο και θα γνωρίσω τον Πόνο.

 

Κι αυτό το μικρό πακετάκι λέγεται Μοναξιά.                                

  

Ξέρετε τι συμβαίνει όταν ανοίγω το πακετάκι που λέγεται Μοναξιά;

Γνωρίζω τη Μοναξιά.


Κι όταν μου λες "Νοιώθω μοναξιά", μπορώ να καταλάβω λιγάκι τη Μοναξιά σου και μπορούμε να καθίσουμε μαζί και να κρατήσουμε ένας το μοναχικό χέρι του αλλού. 


Θέλω να τα γνωρίσω όλα τα πράγματα μέσα στο κουτί.

Γιατί ξέρω ότι έτσι θα γνωρίσω και την Έκσταση. 

Βρίσκεται εκεί και θα τη βρω.

Ξέρω ότι μπόρεσα να μετατρέψω τον Πόνο σε Χαρά.

 

Κι εσύ μπορείς να το κανείς αυτό. 


Μπόρεσα να πάρω την Αγωνια και να την κάνω Αλήθεια. Κι εσύ μπορείς να το κανείς αυτό.


Δεν υπάρχει τίποτε που να μπορώ να το κάνω εγώ και να μη μπορείς να το κανείς εσύ. 

Δεν είμαι υπεράνθρωπος.

Ότι μπορώ εγώ το μπορείς κι εσύ.

Και πολλά πράγματα μπορείς να τα κανείς καλύτερα.


Αν δεν τα έχεις, δεν είναι γιατί δεν τα έχεις. 

 

 

Είναι γιατί δεν προσπαθείς γι αυτά. 

 

 

Βρίσκονται εδώ και είναι δικά σου. 


Έχουμε τη μαγική ικανότητα να μετατρέψουμε την Απελπισία σε Ελπίδα.


Μπορούμε να σκουπίσουμε τα Δάκρυα και να τα αντικαταστήσουμε με Χαμόγελα.


Leo Busckaglia


ΕΝΑ ''ΚΑΛΩΣ ΣΑΣ ΒΡΗΚΑ'' ΜΕ...Την προσευχή της αγάπης

Πέμπτη, 20 Ιανουαρίου 2011 10:51 πμ |

"Κύριε κάνε με όργανο της ειρήνης.alt


Κάνε στη θέση του μίσους να βάζω την αγάπη.
alt


Στη θέση της ύβρης να βάζω την συγγνώμη.


Στη θέση της πλάνης να βάζω την πίστη.


Στη θέση της διχόνοιας να βάζω την ένωση.


Στη θέση  της  απελπισίας να βάζω την ελπίδα.


Στη θέση της λύπης να δίνω την χαρά,Κύριε.


Κάνε με να μη ζητώ τόσο να παρηγορηθώ,όσο να παρηγορώ.


Να μη ζητώ τόσο ν΄αγαπιέμαι,όσο ν΄αγαπώ.


Γιατί όταν δίνουμε λαβαίνουμε.


Όταν λησμονούμε τον εαυτό μας,τον ξαναβρίσκουμε.


Όταν συγχωρούμε λαβαίνουμε την άφεση.


Όταν αποθνήσκουμε,βρίσκουμε την αιώνια ζωή."